Gañamos o Ben Veñas Maio

O alumno de 2º da ESO  Antón Romaní Vázquez acaba de gañar, con só 14 anos,  o premio ao mellor relato no prestixioso concurso Ben Veñas Maio, no que participan todos os insitutos da cidade.

Xa é a segunda ocasión en que os nosos creativos alumnos o gañan: lembremos que fai dous anos dúas alumnas nosas lograron o 1º e 2º premio en relato curto. Parabéns, Antón.

E agora publicamos, en primicia mundial, o relato gañador:

AQUEL EDIFICIO DE CRISTAL  Antón Romaní Vàzquez   

Eran as sete da mañá dun luns calquera. Pedro lía o periódico antes de encerrarse no seu cubículo, esa gaiola abafante que lles daba de comer a el e ós seus tres gatos.

Había un par de anos que as noticias e o café lle axudaban a soportar oito horas de inferno pero, coa chegada da crise, cada vez era menos gratificante mergullarse na actualidade. De tódalas  maneiras, calquera cousa por adiar a entrada a aquel edificio de cristal tan alto, que che sinalaba de maneira insultante dende as nubes.

A súa oficina estaba na terceira planta. Era moi simple: catro paredes brancas, un escritorio con tres caixóns que gardaban un par de paquetes de tabaco para os descansos e unha maceta de plástico cunha planta inanimada na esquina, que facía as veces de cinceiro para Pedro, que sempre, de luns a venres á hora de entrar no despacho pensaba que ese non era sitio para un enxeñeiro de telecomunicacións. Dende logo, vender seguros non era o seu.

O único que minimamente lle alegraba os días era a compaña de Miguel, o seu veciño de oficina. Tiña un cubículo exactamente igual que o seu, onde o único que rompía coa monotonía era un almanaque no que ía marcando meticulosamente os días que faltaban para as vacacións máis próximas.

A Semana Santa parecía estar máis inalcanzable que nunca… Definitivamente Miguel tampouco era un entusiasta do seu traballo, aínda que o levaba con máis optimismo que Pedro.

Os sábados pola noite, a Pedro gustáballe ir co seu compañeiro de oficina a tomar unhas copas a un pequeno bar do centro. Era moi difícil que se achegara a falar con ninguén e sempre rexeitaba relacionarse con calquera que se lle acercase, a pesares do seu amigo, que andaba sempre buscando compaña para pasar o tempo.

-Sabes que che digo, Miguel?- Rosmara Pedro, despois de catro Martinis-  Un día destes hei chimpar dende o alto dese edificio.

Miguel riu. Tódolos sábados o seu compañeiro de traballo teimaba co mesmo. Cando escoitaba iso, sabía que era hora de levar a Pedro á súa casa. O domingo durmiría, de luns a venres lería o periódico canda o café e iría traballar. Ó sábado seguinte volvería ameazar con suicidarse, despois duns cantos cócteles ben cargados. Polo menos iso cría. Era o de sempre.

Ese martes Pedro levantárase cunha predisposición impropia nel. Unha forza tan corpórea coma o cheiro a gato da súa casa empurrouno á rúa. A xente que pasaba de camiño a traballar non reparaba nun descoñecido que cruzaba a calzada con paso apurado e decidido, en pixama.

Naquel momento, a azotea da inmensa mole de vidro e cemento tiña máis atractivo para a súa torturada mente que calquera outra cousa no mundo. Estaba tan cerca… Dende onde se atopaba só debería cruzar e subir no ascensor ó último piso. Xa podía sentir o frío e cortante aire da mañá acariciando cada anaco de pel do seu rostro mentres caía a unha morte segura. Non máis noticias agres acompañadas de café e, sobre todo, non máis oficina. Un semáforo en vermello, case unha luz borrosa, non o ía parar.

Avanzou inexorable pola calzada coa mirada fixa nas modernas portas da súa compañía de seguros.

Ao día seguinte, no seu periódico aparecería un señor en pixama, un semáforo en vermello e un condutor borracho.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s