Haiku

   O noso alumnado de 1º de ESO compuxo e ilustrou uns fermosos haiku.

Blanca 1º C

   O haiku é unha forma de poesía tradicional xaponesa.

Pedro Paulo

   Consiste nun poema extremadamente breve, xeralmente formado por tres versos, que intenta expresar a fugacidade e evanescencia das cousas.

Alba

Tamén se denomina haïkaï ou hokku.

Samuel

A súa poética céntrase no abraio que produce no poeta a contemplación da natureza.David Varela 1º C

A afastada montaña

destácase nos ollos

da libélula.

Kobayashi Issa (1763-1826)

Laura

Bebe as nubes

mentres vomita flores:

monte Yoshino.

Yosa Buson (1714-1784)

Pedro 1º B

Que xa é verán

non lles digas, treboada,

ás cereixeiras.

Sogi (1420-1502)

Eduardo 1º C

Vou saír;

disfrutade do amor,

moscas da casa.

Kobayashi Issa (1763-1826)

Alejandro

   O haiku describe os fenómenos naturais, o cambio das estacións e a vida cotiá da xente.

Brais

O seu estilo caracterízase pola naturalidade, a sutileza e a austeridade.

Paula

Hai bolboretas

por onde van as nenas,

detrás, diante.

Chiio (séculos XVII-XVIII)

Luis Otero 1º C

Chuvia de maio.

Corre velozmente

o río Mogami.

Matsuo Basho (1664-1694)

Cristina 1º C

  A pedra angular do haiku é o aware, unha emoción profunda provocada pola percepción da natureza.

Noa 1º B

   A miúdo trátase dunha emoción melancólica, mais tamén a alegría exultante pode ser aware.
Álvaro 1º C

   É unha conmoción espiritual, á vez estética e sentimental.

Alejandra

O autor de haiku recibe o nome de haijin.

Silvia 1º A

   Os haijin máis importantes da historia do Xapón son Matsuo Bashō, Kobayashi Issa, Usuda Arô, Masaoka Shiki, Uejima Onitsura e Arakida Moritake, entre outros.

Sara Cuevas

O reiseñor

facendo caca

na ramiña do pexegueiro.

Onitsura (1660-1738)

Alberto Arosa 1º B

   Onitsura viviu no século XVII e foi monxe budista.

Alfonso

Segundo se di, con só sete anos de idade compuxo un dos haiku máis fermosos:

«Ven, ven», díxenlle,

pero o vagalume

foise voando.

Andrea 1º C

   A principios do século XVIII varias mulleres poetas compuxeron haiku.

Natalia 1º A

Destacan Den Sute-jo, Sonome, Shushiki e, sobre todo, Chiyo-ni.

Pablo 1º B

   O seguinte é un dos haiku máis famosos da última escritora, inspirado na perda dun fillo pequeno.

O cazador de libélulas,

ata que rexión

me marcharía hoxe?

Chiyo-ni  (1701-1775)

Héctor Pousa 1º B

Tan vella estou…

nin me inmutei ao saber

que teño cáncer.

Kamegaya Chie (século XX)

GabrielLucía 1º B

Carmen

 

 

Daniel

Gadea

Laura

Lorenzo

Manue

Martín 1º A

Miguel

Raúl 1º A

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Un poema

O noso alumno de 1º de ESO B, Daniel Durán Joao, compuxo este poema:

                                                                       Un ceo gris

                                                                  o cal vexo pasar,

                                                                  ceo enladrillado

                                                        que noutro lado non vas encontrar.

                                                                   Por moito que digan

                                                                que non gusta a chuvia,

                                                                   todo o mundo sabe

                                                           que como esta non hai ningunha.

                                                                    Este e o ceo galego

                                                                   o cal eu non anhelo

                                                                     este ceo de galicia

                                                             ao que ninguén desexa malicia.

Waves Breaking against the Wind c.1840 by Joseph Mallord William Turner 1775-1851

Joseph Mallord William Turner (1775-1851), pintor inglés: Ondas do mar rompendo polo vento.

María Victoria Moreno

Maria Victoria MorenoMaria Victoria Moreno

   María Victoria Moreno Márquez naceu en Valencia de Alcántara (provincia de Cáceres) en1939 e morreu en Pontevedra en  2005.

Ubú Teatro

   Foi editora, tradutora, conferenciante, escritora de literatura infantil e xuvenil en lingua galega e profesora de ensino secundario en institutos de Lugo, Sanxenxo e Pontevedra.

Limiar Teatro

   O seu texto máis coñecido é Anagnórise (Galaxia, 1988), vinte veces reeditado e traducido a varias linguas.

A muller -que-durmía-pouco-e-soñaba-moito

    É a cuarta muller que leva ese recoñecemento na historia da celebración, tras Rosalía de Castro (escritora á que se lle dedicou o primeiro Día das  Letras Galegas, celebrado en 1963), Francisca Herrera Garrido e María Mariño.

 

This slideshow requires JavaScript.

No ámbito da literatura xuvenil escribiu:

Mar adiante, Sada, Ediciós do Castro

Mar adiante

A festa no faiado, Vigo, Galaxia, 1983

A_festa_no_faiado

A brétema, Vigo, Galaxia, 1985

Leonardo e os fontaneiros, Vigo, Galaxia-SM, 1986. 3º Premio O Barco de Vapor

Leonardo y los fontaneros

Anagnórise, Vigo, Galaxia, 1988

Anagnórise

O cataventos, Santiago de Compostela, Sotelo Blanco, 1989.

O cataventos

Un cachiño de bica?, Vigo, SM, 1994, ilustrado por Manuel Uhía.

E haberá tirón de orellas?, Vigo, Galaxia, 1997.

Guedellas de seda e liño, Vigo, Galaxia, 1999.

Guedellas_de_seda

Eu conto, ti cantas, Vigo, Xerais, 2005, ilustrado por Manuel Uhía

cont,cant

Ensaio

As linguas de España, Santiago, Colección Andel n.º 9, Xunta de Galicia, 1991

As linguas de España

Verso e prosa, Santiago, Colección Andel n.º 15, Xunta de Galicia, 1991.

Diario da luz e a sombra, Vigo, Xerais, 2004.

Diariodaluzeasombra

É a lúa que baila…, Estudo sobre os poemas galegos de Lorca.

Elexías de luz

Tamén escribiu poesía: Elexías de luz.

 

A mulher que matou os peixes

Clarice Lispector

contos-jovens-clarice-lispector1

 (Chechelnyk, Ucraína, 1920 – Rio de Janeiro, 1977)

   En 2017 conmemoráronse os corenta anos da publicación de A hora da estrela (1977, o ano da súa morte), o último libro escrito por Clarice Lispector.

A hora da estrela. Editora José Olympio Ano 1977. Edição 1ª

A hora da estrela. Editora José Olympio  (1977)

Naceu en Tchetchelnik, unha aldea da Ucraína, entón pertencente a Rusia, durante a viaxe cara á América dos seus pais.

clarice_pop_art

Os pais, xudeus, que viviran en Savran e en Teplik, emigraron fuxindo dos pogromos.  No traxecto tiveron que enfrontar asaltos e epidemias. A escritora dicía non ter ningunha ligazón con Ucraína: “Naquela terra eu literalmente nunca pisei: fun cargada no colo”.

giorgio de chirico, 1945

Giorgio de Chirico: Retrato da escritora, 1945

Da Romenia, partiron para a Alemaña. No porto de Hamburgo, embarcaron no navio Cuyabá, que os levaría ao Brasil.

Caricatura de Clarice por Ribeiro Couto. Lisboa, 2.8.1944.

Caricatura de Clarice por Ribeiro Couto (Lisboa, 2.8.1944)

   Lispector estudou dereito na Universidade Federal do Rio de Janeiro, coñecida como Universidade do Brasil. Demostrou precozmente interese pola literatura. Comezou como tradutora e consagrouse como escritora, xornalista, contista e ensaísta.

Clarice em Nápoles. Década de 1940

Lispector en Nápoles

Dominaba polo menos sete idiomas: portugués, inglés, francés e español, hebreo e ídiche. Traduciu para o portugués obras en inglés, francés e español.

Novelas

Perto do coração selvagem (1943)

Perto-do-Coracao-Selvagem
O lustre (1946)

O lustre

A cidade sitiada (1949)

A cidade sitiada
A maçã no escuro (1961)

A-Maca-no-Escuro

A paixão segundo G. H. (1964)

La pasión
Uma aprendizagem ou o livro dos prazeres (1969)

Uma aprendizagem
Água viva (1973)

agua viva
Um sopro de vida (1978)

_6781b0a650a47552912d75d54c55885ca2f591aa

A hora da estrela (1977)

image_1165_1_68311

Crónicas xornalísticas

Jornalismo

Para não esquecer (1978)

para-nao-esquecer_1999

A descoberta do mundo (1984)

A-Descoberta-do-Mundo

Correspondencia

Correspondências (2002)

Portada QueridasMias:Portada Bandido

Minhas queridas (2007)

Clarice com oficiais da Força Expedicionária Brasileira em Nápoles.

Lispector con oficiais da Forza Expedicionaria Brasileira en Nápoles.

   Minhas queridas recolle as cartas privadas escritas por Clarice Lispector entre 1940 e 1957 ás súas irmás Tania e Elisa. Un total de 120 cartas, desde a Nápoles devastada pola guerra aos Estados Unidos dos años cincuenta.

Artigos xornalísticos

Outros Escritos (2005)

Correio Feminino (2006)

Só para mulheres (2006)

Solo para mujeres

Literatura infantil

O mistério do coelho pensante (1967)

decb14f6f237c188ef45ea51146f64e1

A mulher que matou os peixes (1968)

a-mulher-que-ilustrou-1

Ilustración de Mariana Valente para A mulher que matou os peixes

   Foi lanzado orixinalmente en 1968. Despois, reeditouse, ilustrado por Mariana Valente, deseñadora e artista carioca, neta da escritora.

A mulher que matou...

A vida íntima de Laura (1974)

a-vida-intima-de-laura.html

Quase de verdade (1978)

large-173-688x1000

Como nasceram as estrelas (1987)

como_nacieron

   Mariana Valente, é autora tamén das colaxes “Lendas de Clarice”, inspirada na obra “Doze lendas brasileiras. Como nasceram as estrelas”. O libro, escrito en 1976, reúne historias do folclore brasileiro adaptadas por Clarice.

Lendas

Mariana Valente para “Lendas de Clarice”

Día Internacional do Libro: 23 de abril.

   O Día do Libro foi establecido  pola ONU co propósito de promover a lectura,  a publicación e os dereitos de autor a nivel mundial.

Afiche-Cartel-Dia-Mundial-del-Libro-2016-ilustradora-Mariana-Ruiz-Johnson

Cartel de Mariana Ruiz Johnson

   No Día do Libro conmemórase a morte de William Shakespeare, de Miguel de Cervantes Saavedra e do Inca Garcilaso de la Vega, en 1616.

lamamma

Mariana Ruiz Johnson (1984,  Bos Aires).

   Realmente Cervantes morreu o 22 e foi enterrado o 23, cando se consignou a data do falecemento. Shakespeare morreu o 23 de abril do calendario xuliano, que corresponde ao 3 de maio do calendario gregoriano.

3

Mariana Ruiz Johnson: ilustración para Los tres chanchitos

 

Os “Seis poemas galegos” de Lorca

Federico García Lorca

17574094_xl

Federico García Lorca (1898–1936)

    Colección de seis poemas escritos entre 1932 e 1934. Foron publicados en 1935 en Santiago de Compostela pola Editorial Nós (fundada en 1927 por Ánxel Casal). A edición príncipe foi prologada por Eduardo Blanco Amor. Lorca admiraba a Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Manuel Curros Enríquez e os poetas medievais Martín Códax e Meendiño.

alianza

   O poeta granadino  viaxou por primeira vez a Galicia en 1916 e en Madrid tiña varios amigos galegos: o musicólogo Jesús Bal e Gay, os poetas Euxenio Montes e  Serafín Ferro e, especialmente, o filólogo e escritor Ernesto Guerra da Cal.  Lorca regresou a Galicia en varias ocasións a partir de 1931. En 1933,  Guerra presentoulle  a Eduardo Blanco Amor, quen dous anos despois se encargou da publicación dos Seis poemas galegos.
O 27 de decembro de 1935 a Editorial Nós, de Ánxel Casal, publicaba en Compostela

O 27 de decembro de 1935 a Editorial Nós, de Ánxel Casal, publicaba en Compostela os Seis poemas galegos

Madrigal â cibdá de Santiago

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ô sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

 

Romaxe de nosa Señora da Barca

¡Ai ruada, ruada, ruada,
da Virxen pequena
e a súa barca!
A virxen era pequena
e a súa coroa de prata.
marelos os catro bois
que no seu carro a levaban.
Pombas de vidro traguían
a choiva pol-a montana.
Mortas e mortos de néboa
pol-as congostras chegaban.
¡Virxen, deixa a túa cariña
nos doces ollos das vacas
e leva sobr’o teu manto
as frores da amortallada!
Pol-a testa de Galicia
Xa ven salaiando a i-alba.
A Virxen mira pra o mar
Dend’a porta da súa casa.
¡Ai, ruada, ruada, ruada
da Virxen pequena
e a súa barca!

 

Cántiga do neno da tenda

Bos Aires ten unha gaita
sobre do Río da Prata,
que a toca o vento do norde
coa súa gris boca mollada.
¡Triste Ramón de Sismundi!
Aló, na rúa Esmeralda,
basoira que te basoira
polvo d’estantes e caixas.
Ao longo das rúas infindas
os galegos paseiaban
soñando un val imposibel
na verde riba da pampa.
¡Triste Ramón de Sismundi!
Sinteu a muiñeira d’ágoa
mentres sete bois de lúa
pacían na súa lembranza.
Foise para veira do río,
veira do Río da Prata.
Sauces e cabalos múos
creban o vidro das ágoas.
Non atopou o xemido
malencónico da gaita,
on viu o imenso gaiteiro
coa boca frolida d’alas;
Triste Ramón de Sismundi,
veira do Río da Prata,
viu na tarde amortecida
bermello muro de lama.

Danza da lúa en Santiago

 ¡Fita aquel branco galán,
olla seu transido corpo!
É a lúa que baila
na Quintana dos mortos.
Fita seu corpo transido,
negro de somas e lobos.
A lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¿Quén fire potro de pedra
na mesma porta do sono?
¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!
¿Quén fita meus grises vidros
cheos de nubens seus ollos?
É a lúa, é a lúa
na Quintana dos mortos.
Déixame morrer no leito
soñando con froles d’ouro.
A lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¡Ai filla, co ár do céo
vólvome branca de pronto!
Non é o ar, é a triste lúa
na Quintana dos mortos.
¿Quén brúa co-este xemido
d’imenso boi melancónico?
É a lúa, é a lúa
na Quintana dos mortos.
¡Si, a lúa, a lúa
coronada de toxos,
que baila, e baila, e baila
na Quintana dos mortos!
García_Lorca_en_Betanzos_con_Ramón_Fernández_Cid,_José_Álvarez_Sánchez-Heredero,_Francisco_Esteve_Barbá_e_José_Barbeito._Maio_1932

García Lorca en Betanzos con Ramón Fernández Cid, José Álvarez Sánchez-Heredero, Francisco Esteve Barbá e José Barbeito. Maio 1932.

Canzón de cuna para Rosalía de Castro, morta

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, coma unha vaca!
Os arados van e vén
dende Santiago a Belén.
Dende Belén a Santiago
un anxo ven en un barco.
Un barco de prata fina
que trai a door de Galicia.
Galicia deitada e queda
transida de tristes herbas.
Herbas que cobren teu leito
e a negra fonte dos teus cabelos.
Cabelos que van ao mar
onde as nubens teñen seu nidio pombal.
¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, coma unha vaca!
Autorretrato_Poeta_NY

Autorretrato de Federico García Lorca para “Poeta en Nueva York”.

 

Noiturnio do adoescente morto

Imos silandeiros orela do vado
pra ver o adoescente afogado.
Imos silandeiros veiriña do ar,
antes que ise río o leve pró mar.
Súa ialma choraba, ferida e pequena
embaixo os arumes de pinos e de herbas.
Ágoa despenada baixaba da lúa
cobrindo de lirios a montana núa.
O vento deixaba camelias de soma
na lumieira murcha da súa triste boca.
¡Vinde, mozos loiros do monte e do prado,
pra ver o adoescente afogado!
¡Vinde, xente escura do cume e do val,
antes que ise río o leve pró mar!
O leve pró mar de curtiñas brancas
onde van e vén vellos bois de ágoa.
¡Ai, cómo cantaban os albres do Sil
sobre a verde lúa, coma un tamboril!
¡Mozos, imos, vinde, aixiña, chegar
porque xa ise río mo leva pró mar!

Federico-García-Lorca

 

As casas habitadas

Relatos do noso alumnado de 1º ESO

Como se inventaron os iglús

   É inverno. teño moito frío e facer lume aquí é case imposible. Creo que sairei de casa a cazar osos para facerme abrigos de pel.

   Ui, deime conta agora: eu non teño casa. Terei que construír unha… Pero, como vou facer unha casa se aquí só hai xeo? Xa sei! Con xeo!

Mencía Ferreirós Nicolás

Mencía Ferreiros Nicolás

  Pero o xeo está moi frío… Preciso unhas luvas, cazarei un oso e fabricareinas coa súa pel.

   O complicado agora é a estrutura da miña casa. Fareina redondeada, de forma que se sosteña ben por todos os extremos, cunha entrada en forma de túnel, e estreita, para que non marche a calor.

   Xa case está creada a miña casa! Só faltan as ventás, fareinas pequenas, para que non entre o frío. “Et voilá”! Aquí está a miña nova casa:

   Chamareille iglú!

Martín Otero Tourís 1º ESO B

 

Mala sorte

Xoaquín tiña dous irmáns. Unha maior, de dezasete, e un pequeno, de doce. Os seus pais non eran moi ricos porque, desde que naceu Xoaquín, todo lles foi mal.
Agora están na casa dos seus avós.

wooden-house-ostashevo-kostroma-oblast-russia-1-small

Casa de madeira en Ostashevo, Rusia

   Xoaquín dicía que non lle gustaba aquela casa xa que era algo estraña. Tiña máis de cincuenta anos e estaba moi vella por dentro. Xoaquín tiña moita curiosidade polo cuarto do fondo. A nai no lle deixaba nin tocar a porta.

   Un día, Xoaquín fartouse e descubriu que a porta era máxica: levábate a a onde querías, pero, unha vez que estabas alí, non podías volver. Cruzou a porta.

   Ao día seguinte, a nai notaba que a casa estaba moi silenciosa e decidiu ir ver se o neno estaba no seu cuarto. De súpeto, viu a porta do fondo aberta.
“Mamá, mamá!! Desperta, que se está queimando a torradora!”

         Sandra Diéguez González (1º ESO B)

Os viquingos dos tongkonáns

   Ola. Hoxe o meu avó veu a visitarme, aínda que xa era cedo. O meu avó decidiu contarme un conto, un conto heroico sobre dúas aldeas viquingas inimigas. Unha aldea era de cor vermella e a outra azul, aínda que todos compartían as mesmas vivendas, os tongkonáns.

   Esas vivendas (segundo o meu avó) foron os trofeos de guerra que gañaron tras derrotar o bando vermello.

tongkonan-toraja-bugis-makassar-trip-816x542

Tongkonan, vivenda tradicional de Indonesia.

   Os viquingos azuis fixeron un estudo sobre os tongkonáns e decidiron adentrarse neles. A estratexia foi que ao igual que a do “cabalo de Troia”: as vivendas tiñan dentro miles de guerreiros do bando azul.

   Tras estudar dous meses os costumes desa aldea e, cando chegou o momento adecuado, decidiron… ATACAR!!! Foi unha batalla sangrenta, pero os infiltrados xa sabían todos os trucos do outro bando.  O bando vermello, debido ás estratexias do bando azul, caeron derrotados e quedaron sen casas.

Torajan Tongkonan House In Sulawesi, Indonesia Print by Glen Allison

A intrincada decoración dos tongkonan.

   Eu quedei contentísimo, xa que o meu avó é macanudo e me encantou a súa historia. Por un só segundo imaxineime infiltrado nun tongkonán!

                                                Manuel Carrera Durán 1º ESO A

A casa dos meus soños

   Ola, chámome Rocío, e todos os días soño cunha casa perfecta, teno todo! E hoxe quérovos contar o que me pasou.
Eu estaba durmindo e a miña nai espertoume para ensinarme a gran sorpresa que me preparou.
Colléronme e metéronme no coche para levarme a suposta sorpresa que me tiña. Cando chegamos, vin a preciosa casa dos meus soños.

V Andrea González Fernández

Ilustración de V. Andrea González Fernández

   Era enorme e tiña aproximadamente trinta cuartos e, sen esaxerar, oito baños, moitísimos corredores. Parecía un castelo! Por fóra estaba cromada de ouro, cunha gran porta que tiña o meu nome.
Abrín esa gran porta e levei unha gran desilusión porque… ESPERTEI! E resulta que todo era outro soño máis.

V. Andrea González Fernández 1ºESOC

A hortensia máxica

A casa entre as rosas Monet

Claude Monet: A casa entre as rosas

   Nun país chamado Magicland había unha hortensia que, ao que a posuía, lle concedía un desexo cada dous meses.

   Un día, un neno ía camiñando polo bosque coa súa nai. O pequeno viu unha hortensia moi fermosa e decidiu darlla á súa nai. E, cando lle entregou a flor, desexou que a flor nunca se secara, e, así, a flor non se secou.

   Pasaron os anos. O rapaz pedía un desexo cada dous meses. Pedía e pedía e non paraba de pedir desexos cada vez que podía. As persoas déronse conta do poder da flor. Rodeárono para quitarlla, pero ese día o neno podía pedir un desexo e desexou que a flor fose normal.

Josué González Torres, 1º ESO C

Hai moito tempo

   Hai moito tempo, un emperador moi avaricioso mandou construír unha pagoda que lle servise de palacio. Pero quería acabar cedo.
A pagoda tiña que ter 365 plantas, unha para cada día do ano, e debíase construír un piso por día. Polo tanto nun ano debía estar finalizada. Cento vinte obreiros traballaron nela e, ao cabo de catro meses, vinte morreran de cansanzo.
Transcorridos algúns meses, un dragón chegou á pagoda e díxolle ao emperador que, se seguía tratando en tan pésimas condicións os obreiros, castigaríao.

HOKUSAI, Katsushika Hokusai, Dragon Ascending Mount Fuji

Katsushika Hokusai: Dragon ascendendo ao monte Fuji

   Pasou un tempo. A torre xa estaba rematada. Cando chegou o dragón, viu os poucos obreiros que sobreviviran. Entón colleu o emperador e díxolle:
-Agora construirás ti un palacio para min coas túas propias mans. E o emperador morreu construíndo un palacio para o dragón.
A aldea estaba en moi mal estado: levaba un ano abandonada porque todos foran á obra da pagoda real. O dragón díxolles a todos que fosen a vivir á pagoda que o emperador lles obrigara a construír.
Así, o dragón quedou cerca do pobo para vixiar se aparecía outro emperador, igual que o anterior. E viviron felices baixo a vixilancia do dragón.

Alberto Arosa Martínez (1º ESO B)

Perda dunha vivenda

   Ola, chámome Héctor e teño doce anos. En clase de galego, a profesora díxonos que tiñamos que facer un microrrelato sobre as vivendas é púxenme a pensar como sería a miña vida se me quitasen a vivenda polo motivo que sexa.
A miña familia veríase en crise e os meus pais terían que facer horas extra para poder recuperala ou comprar outra. O máis probable e que vivísemos en casa da miña avoa durante as complicacións.

Rohingya refugees flee into Bangladesh

Refuxiados rohingya en Bangladesh

   Pero, por sorte, isto a min non me pasa.
Despois da reflexión, deime conta de que os nenos que, por desgraza, perden a súa vivenda teñen que estar sufrindo, sobre todo se non teñen os recursos económicos suficientes para adaptarse á situación. Por iso gustaríame ter un bo traballo de maior para poder axudar a estes nenos tan desfavorecidos.
En fin, eu déixovos ao voso e vou pensar de que fago o microrrelato. Pode que o faga dun neno que consegue unha vivenda nun concurso, dos tipos que existen de vivendas ou, quizais, contarei isto que vos acabo de contar…

Pedro Portela Fernández (1º ESO B)

Unha viaxe polo deserto

   Querido pai, espero que esteas ben. Eu estou moi contento de estar aquí en África. Hoxe viaxamos ao interior do Sahara para auxiliar unha familia que tivera un problema coa súa haima.

desierto-ok

   Non lembro ben a hora, pero, máis ou menos cando se puxo o sol, puxemos en marcha os cuads.

   A viaxe foi a mar de divertida. No traxecto démoslles cartos e alimento as familias máis necesitadas e asombroume a afabilidade coa que nos recibiron. Incluso agasalláronnos cuns fermosos colgates feitos de fios coas cores do arco da vella que lucían formas xeométricas; colgantes que prometeron darnos boa fortuna.

   As súas historias impactárome. Sobre todo, a dunha familia que vivía na rexión de Libia. Divisamos ao lonxe una haima destruída e, cando chegamos, a tristeza invadía o ambiente. A cara dos nenos e nenas que vivían alí enternecéronos.

   Pasamos ao redor de dúas horas reforzando a cadrada estrutura da haima e recolocamos as teas enriba dela. No interior, cravamos as alfombras na area, colocamos almofadas e regalámoslles outras, á parte de comida e diñeiro.

   A señora contoume que, desde que o seu marido falecera, as cousas non lles ían ben. Non paraban de roubarlles o pouco que tiñan e non lles quedaba diñeiro para reparar a casa.

   A familia, agradecida, convidounos cear esquisitos platos e puidemos coñecer a sua gastronomía. Para rematar a velada, a nai e as suas fillas bailaron una danza africana a son da música e incluso aprendemos algúns pasos.

   Xa ves, pai, que cada día e único neste fermoso lugar e cada dia me sinto máis agradecido de poder axudar a familias tan encantadoras como esta.

Alba Diéguez González (1º ESO A)

A falsa moeda

   Un grupo de amigos, chamados Pepe (que tiña trece anos), Harry (de catorce) e Juan (tamén de catorce) foron de excursión ao bosque, sós. Ían facer un traballo de Bioloxía. Tiñan que fotografiar animais, pero querían tomar unha imaxe dun peixe.

   Pepe buscou en Google “ríos cercanos”; resulta que tiñan un río a cinco minutos andando. Foron con moitas ganas e encontráronse unha estrutura de madeira abandonada, suxeita a uns metros do chan por unhas estacas un pouco corroídas pola auga.

Frederick Catherwood (3)

Chichen Itzá, por Frederick Catherwood, 1842

   Harry, inmediatamente, buscou no seu móbil que era esa estrutura que xamais viran. Era unha palafita. El e mais os seus amigos entraron na vivenda. Alí encontraron unha moeda.

   Cando acabaron o traballo de Bioloxía, foron a unha tenda e o dono preguntolles de onde sacaran aquela moeda. Os nenos responderon: “Encontrámola nunha palafita”. O dono da tenda explicoulles que era unha moeda maia do século XVI. Ofreceulles por ela catrocentos mil euros e os nenos, por suposto, aceptaron. Co diñeiro construíron unha palafita de luxo e viviron todos nela.

Martín González Dios (1º ESO A)

A   devoradora

   Ola, chámome Carlota, e vouvos contar a miña historia.

    No ano 1967, en Indonesia, caeu algo do ceo que alarmou toda a aldea. Xente e xente choraba pensando nunha bomba nuclear que mataría a todos, pero non resultou para nada ser iso. Tratábase dunha grande Tongkonan, a casa do soño de calquera persoa, fabricada na antiga URSS.

    Conta a lenda que no tellado desa casa practicábase  “skateboarding” xa que a súa forma ten toda a pinta dunha pista de skate.

    Nenos en nenas subían á casa para patinar, pero, cando desapareceu o  tongkonan de URSS, todo cambiou. Todos se entristeceron cun vacío que ninguén nunca lles ía quitar ata que se construíu a primeira pista de skate no chan.

   Conta a xente que esta casa visitaba voando todos os países do mundo, e que, no último, en vez de dar felicidade ás persoas con esta pista no seu tellado, repartía tristezas.

Silvia García Souto 1º ESO B

Ilustración Silvia García Souto

   Persoas da aldea crían que non era Indonesia o último país que pisou a Tongkonan, pero outras, en cambio, mudábanse de país por crer o contrario.

   Seguros de todo, xente e xente subíase ao tellado da casa cos seus skates, dispostos a pasar un bo tempo. Xente que non tiña conciencia, xa que, cando sen querer se caían, nunca máis volvían a aparecer.

   Así foi como toda a aldea, incluídos nais e pais atraídos pola diversión desa pista, foron desaparecendo.

   Aínda recordo eu, Carlota García, aquel día onde a casa tragaba familiares e amigos. Tamén, hoxe, me encontro diante desa vivenda sen ninguén que me axude e me saque de aquí.

Silvia García Souto  (1 ªESO A)

O Pequeno Anxo

   Unha vez non hai moito tempo, un neno chamado Anxo vivía nun país. O seu nome era Eritrea. Alí había moitas haimas, pero destacaba unha de cor púrpura na que vivía Anxo coa súa familia. Todo o mundo admiraba esa tenda.
Un día, a Voz de Galicia foi entrevistar a familia desa haima tan famosa. Anxo púxose moi nervioso e comenzou a chorar polos nervios. Ao acabar a entrevista, os pais decidiron falar entre eles e falaban de que ese xornal non ía ser o único en ir a entrevistalos, e Anxo ía seguir chorando pola presión. Dende aquel día, a haima pasou de púrpura a azul, como todas as demais, e a prensa non volveu xamais.

Héctor Pousa Martín 1ºESO B

A familia que dependía do diñeiro

1024px-Дача_Шаляпина

Dacha (casa de campo rusa)

   Érase unha vez unha familia que vivía en Luxemburgo, por culpa da guerra que houbo no século XI, tiveron que abandonar a súa casa. Como non tiñan moitos cartos, a familia separouse.

   A nai marchou coas dúas fillas a unha palloza a Galicia e o pai, a unha haima, no deserto. Como se aproximaba o Nadal, a nai participou no sorteo nacional.

   Tiveron a gran sorte de que lles tocou o máximo premio. Puxéronse rapidademente en contacto co pai, e a familia volveu a ser coma antes: todos xuntos. E como tiñan moitos cartos, compraron unha gran dacha en Rusia. E foron súper felices.

Alfonso Gamallo Lage (1º ESO A)

A harmonía nunha casa

   As casas xaponesas son as que máis me gustan xa que son moi fermosas, porque están feitas segundo o feng-shui para conseguir enerxía positiva. Os xaponeses crearon este sistema para facer máis armoniosas as súas casas e templos. Segundo a decoración, o feng-shui céntrase no contraste e no equilibrio. Estas casas teñen milleiros de anos de tradición.

img130

Ilustración de Lorenzo Andión Montáns

   Agora estas vivendas poden costar millóns, pero antes, debido á rica economía do país, eran tan comúns coma as pedras. Debido a isto, a maioría son utilizadas coma santuarios, lugares nos que prospera a enerxía e a vida.

Lorenzo Andión Montáns (1º ESO A)