Mohammed Chukri

Mohammed Chukri (en árabe, محمد شكري)

cub2_chukri

Escritor, hispanista e tradutor marroquí (1935-2003).

   A transcrición do seu nome máis conocida en castelán é Chukri. En ocasións transcríbese como Šukrī, Choukri o Shukri.

Leila Alaoui

Fotografía de Leila Alaoui, da serie Les marocains (Os marroquís).

Naceu en 1935 en Beni Chiker (a uns catro quilómetros ao oeste de Melilla, na rexión do Rif, que daquela pertencía ao protectorado español de Marrocos). Morreu en Rabat en 2003.

Serie Les marocains de Leila Alaoui 1

A fotógrafa Leila Alaoui morreu cando se encontraba realizando unha misión para Amnistía Internacional,  facendo fotografías  sobre os dereitos das mulleres en Burkina Faso. Tiña trinta e tres anos.

Chukri medrou nunha familia pobre. A violencia do seu pai obrigouno a fuxir, con once anos.

Serie Les marocains de Leila Alaoui

Fotografía de Leila Alaoui, da serie Les marocains.

   Viviu nas rúas de Tánxer, rodeado de miseria, violencia, prostitución e drogas. Aos vinte anos, aínda analfabeto, marchou a Larache a estudar. Durante esta etapa de formación, entrou en contacto coa literatura.

Marruecos 2008. Fotografía de Leila Alaoui

Marrocos, 2008 (fotografía de Leila Alaoui)

   Na década dos sesenta, Chukri regresou a Tánxer, onde seguiu frecuentando bares e burdeis, e onde comezou a relatar as súas experiencias persoais.

Jean Genet in Tangier

   O seu primeiro relato, Violencia na praia, apareceu na revista Al-Adab en 1966. Relacionouse con escritores como Paul Bowles, Jean Genet e Tennessee Williams.

Tennesse Williams in Tangier

   Traduciu ao árabe poemas de Bécquer, os Machado, Vicente Aleixandre, Gabriel Celaya, Lorca, Labordeta e Susana March.

cubierta_diario.indd

    Chukri coñeceu o éxito internacional grazas á súa novela autobiográfica El pan a secas,  de 1972, que non foi publicada en Marrocos ata o año 2000.

el-pan-a-secas-portada

   Co título en francés de Le pain nu, coñeceu, ao mesmo tempo que o éxito internacional (despois da tradución ao inglés de Paul Bowles, For Bread Alone), un escándalo nos países árabes polas súas crudísimas (mais poéticas) descricións das experiencias sexuais de adolescente e polas repetidas referencias ás drogas.

41t3Q2fBUDL._SX320_BO1,204,203,200_

   O libro editouse en árabe en 1982, mais foi prohibido en Marrocos no ano seguinte, por decisión do ministro do Interior, seguindo as recomendacións dos ulemas.

1419404400_141940_1419404400_001_sumario_normal

   A censura finalizou en 2000. Le pain nu apareceu finalmente  en Marrocos.

1419404400_141940_1419404400_002_sumario_normal

   Tiempo de errores (1992) e Rostros, amores, maldiciones (1996), son as outras dúas novelas que conforman a triloxía da súa vida.

Advertisements

Poemas nonsense

O noso alumnado de 1º de ESO compuxo e ilustrou estes simpatiquísimos poemas, ao estilo dos limericks de Edward Lear.

Edward_Lear_self-caricature
Autorretrato caricaturesco de Edward Lear (1870)

   Edward Lear (1812-1888) foi un escritor, ilustrador e músico inglés coñecido pola súa poesía absurda e os seus limericks (poesías humorísticas breves, de cinco liñas, nas que os dous primeiros versos e o último riman).

A 5th Edition of Edward Lear's Nonsense Botany and Nonsense Alphabets, 1889

Quinta edición de Nonsense Botany and Nonsense Alphabets, de Edward Lear (1889)

Esperamos que vos gusten!

nonsense-alphabets-by-edward-lear-british-library

A nonsense alphabets (Edward Lear)

Era un golfiño

E o neno deulle un biquiño

e o neno o sabía porque era adiviño,

pero chegou a balea

que ea moi fea

e para espantala ocorréuselles unha idea.

Leva ti a miña tea

que proviña da raíz indoeuropea,

pero e de mala calidade e logo se estropea.

Candela Mosteiro Gómez e Melibea del Carmen Millan Ambroa (1º ESO B)

Había unha eiruga,

máis grande que unha leituga.

Que quería saír a rúa

a xogar coa súa amiga tartaruga.

Pero había un problema,

a súa amiga quedouse muda.

Así que foron a o médico

a pedirlle algún consello.

Paula Pereira Besada e Manuel Péon Fernández (1º ESO C)

Era unha eiruga

a que lle gusta a leituga.

Era unha crisálide

da cor do mel.

Era unha bolboreta

fina coma papel.

Paula González Díaz e Laura García Iglesias ( 1º ESO C)

A tarántula

Era unha tarántula

un pouco mareada,

e resultou abraiada

cando viu unha carátula

de cor azulada.

Sara González Almuiña e Desiree Fernández (1º ESO B)

A eiruga

Era unha eiruga
que tiña unha verruga
e quería a unha tartaruga.
Sen ser correspondida,
quitouse a vida,
porque estaba moi aburrida.
Pero resucitou,
comendo un melón,
con grande ilusión.
“Ai, que melón tan rico!”
dicía a eiruga,
mentres abría o bico.
“Agora quero un sandía”
dicía, moi aburrida,
facéndose xa cansina.
Desgustouse un montón
e comeu un gran xamón,
despois doutro melón.
Agora xa estaba farta
de comer tanta tarta,
quedouse na súa cama.
Marta Picallo Rodríquez e Daniela González Méndez (1ºESO C)

Marta Picallo Rodríguez e Daniela González Méndez

Ilustración de Marta Picallo Rodríguez e Daniela González Méndez

A eiruga con anemia

Era unha eiruga

que comía unha leituga

no medio da rúa.

A leituga

era moi miúda

e tamén unha ricura.

Tan pequena era

que vivía na eira

e tiña anemia.

Eu alimenteina

e crieina

na pereira.

Dáballe paseos

e tamén besuqueos

no recreo.

Miña eiruga anémica,

cunha voz anxélica

e á herba alérxica.

Aquela fermosura

era todo tenrura

e unha lindura.

A eiruga cambiou,

en bolboreta apareceu

e, quen se alegrou? “Eu”.

Ao final decidiu a morte

tirándose dunha ponte

ás oito da noite.

Logo resucitou,

despertou

e voou.

Fátima Pérez Trigás e Lucía Diz Quintáns (1º ESO C)

O ratiño

Era un ratiño,

un só, e moi pequeniño

que andaba a pasear

pola beira do mar.

Pasou o tempo

e xa anoitecía.

O rato estaba canso

de camiñar todo o día.

Volveu para casa,

ceou e foi durmir,

para o día seguinte

o camiño poder seguir.

Sabela Paz Touriño e Shennia Rodriguez Montero (1º ESO B)

Sabela Paz e Shennia

Ilustración de Sabela Paz Touriño e Shennia Rodriguez Montero 

A serpe

Era unha serpe,

que sempre paseaba

e sempre envelenaba.

Comendo un sapiño,

comeuno enteiriño,

incluíndo os osiños.

David Coego Raña e Ariadne Castro Redondo (1º ESO B)

O castiñeiro

Era un castiñeiro

que non tiña castañas

e encontrábase

no cume dunha montaña.

Era unha pereira,

na aba da montaña,

sen follas no outono.

Andrea Losada Ogando e Lorena Amoedo Dopazo (1º ESO A)

Lorena Amoedo Pazo e Andrea Losada Ogando 1ºA

Ilustración de Andrea Losada Ogando e Lorena Amoedo Dopazo

A  bolboreta

Era unha larva e,

despois, un verme,

que na terra escarva.

Xuntos, mais non revoltos,

coméronse uns os outros.

O verme sobreviviu

e en bolboreta se converteu.

Tan bonita era

a bolboreta,

que deixou mareado

a todo o planeta.

Ana Remiseiro Chaves e Huda El Adrani Abibou (1º ESO A)

Huda El Adrani e Ana Remiseiro Chaves

Ilustración de Ana Remiseiro Chaves e Huda El Adrani Abibou

As tres eirugas

Era unha eiruga

dun enorme tanque

e dunha cor elegante.

Era outra eiruga,

a que muda de pel,

come herba

e vólvese a esconder.

Era unha eiruga

que se converteu

nunha bolboreta

e voaba

coma unha avioneta.

Miguel Pazos Parada e Agustín Ezequiel Borel Fentanes (1º ESO C)

A Pombiruga

Era unha eiruga,

fermosa e pequena,

que comía leituga

un día de pena.

Abriu un estante

onde algo a esperaba:

unha estaña sorpresa

chea de maxia.

Unha variña de buxo

(non é ningunha broma).

Colleuna alegremente,

pois quería ser unha pomba.

Caramba, digo, “caromba!”:

a eiruga converteuse en pomba.

O soño fíxose realidade:

agora xa era unha ave.

Quen sabe?

Sería aquilo verdade?

Ou sería un deses contos de fadas

nos que, ás veces, ela pensaba?

Carmen portela Medraño e África Adrio Rodríguez (1ºESO C)

África Adrio González e Carmen Portela Medraño2

Ilustración de Carmen portela Medraño e África Adrio Rodríguez

A crisálide

Era unha crisálide

dunha estraña bolboreta.

De súpeto, chegou un avespón

que parecía doutro planeta.

A bolboreta, asustada,

saíu da súa pupa.

O avespón intentou picala

pero tan só conseguiu espantala.

A bolboreta fuxiu,

voou cara á luz do Sol,

atopou un caracol

e xogaron ao voleibol.

Silvia Cobos Treviño e Roberto Chamadoira Diz (1º ESO A)

Silvia Cobos Treviño e Roberto Chamadoira Diz (1º ESO A)

Ilustración de Silvia Cobos Treviño e Roberto Chamadoira Diz 

A araña

Era unha araña

montada nunha piraña.

Cando saíu do río,

tiña moito frío.

Volveu a entrar

e volveu a arrasar.

Elías Fahmi Aboufaris (1º ESO A)

Os amigos da montaña

Era unha vella do caldo

que vivía no faldo.

E a súa veciña, a bolboreta,

vivía nunha caseta.

Foron ao cume da montaña

visitar a súa amiga a araña.

E xogaron ao parchís

coa súa amiga a perdiz.

Marina Cascallar Redondo e Uxía Areses Vázquez (1º ESO A)

A eiruga e a bolboreta

Era unha eiruga,

que creceu e creceu

e comeu moita leituga.

Era tan enorme…

Converteuse en bolboreta

demasiado deforme.

Vou facer un informe:

A bolboreta voou

e foi explorar:

“O mundo que me rodea

tíñalo que mirar.”

Todo lle gustaba,

o mundo lle encantaba

e viaxaba, ilusionada

con cada paso que daba.

Mais pegou un tropezón

e quitóuselle a ilusión

de voar polo ceo

como un fermoso avión.

Así que sentou no chan

e viu o tempo pasar.

Quedou durmida no sofá

e un soño viu pasar.

Nerea Vila Conde e Óscar Rodríguez Dobarro 1º ESO C

Nerea Vila Conde e Óscar Rodríguez Dobarro

Ilustración de Nerea Vila Conde e Óscar Rodríguez Dobarro

A eiruga

Era unha eiruga
que tiña moita fermosura
é comía moita leituga.
Pero a fermosura rematou
e a eiruga engordou.
-Pois eu véxome bela,
e convertereime
nunha fermosa paxarela!
-Paxareliña gordocha
(coma unha rocha,
mais sen tocha), quéresme?
Por que te converteches
nunha bolboreta e volviches
a ser fermosa?
-Tes razón, era mellor sendo eiruga.
Sen patas, parecerei unha rata.

Sofía González Rodríguez e Claudia Raposeiras Iglesias (1º ESO C)

Claudia Raposeiras Iglesias e Sofía González Rodríguez

Ilustración de Sofía González Rodríguez e Claudia Raposeiras Iglesias

Alberto Moravia

Alberto Pincherle, coñecido como Alberto Moravia

moravia

(1907-1990). Naceu e morreu en Roma.

     É autor de destacadas novelas como Il disprezzo (O desprezo) ou L’uomo che guarda (O home que mira), levadas ao cinema por Jean-Luc Godard e Tinto Brass, respectivamente.

Bande originale le mépris

Xornalista, ensaísta, dramaturgo e crítico cinematográfico.

Un dos máis importantes novelistas do século XX.

el-desprecio-alberto-moravia

Publicou a súa primeira novela en 1929: Gli indifferenti (Os indiferentes).

alberto-moravia-los-indiferentes-tapa-dura-D_NQ_NP_424211-MLU20512358845_122015-F

   En 1930 comezou a colaborar con La Stampa, dirixida entón por Curzio Malaparte (seudónimo de Kurt Erich Suckerte, Prato, 1898–Roma, 1957), o autor da novela de 1949 La pelle (A pel), que adaptou ao cine en 1981 Liliana Cavani.

La pelle Cavani

Cartel do filme de Liliana Cavani

   En 1933 iniciou a súa colaboración coa Gazzetta del Popolo, dirixida por Ermanno Amicucci, un dos futuros firmantes do Manifesto per la difesa della razza, en apoio á introdución das infames leis raciais fascistas. Mais o réxime fascista obstaculizou a obra  de Moravia prohibindo as reseñas de Le ambizioni sbagliate (As ambicións equivocadas), secuestrando a segunda edición de La mascherata (A mascarada) e prohibindo a publicación de Agostino.

AGOSTINHO Alberto Moravia tradução de Gomes Ferreira capa de Sebastião Rodrigues sobre fotografia de Sena da Silva Ulisseia, Lisboa 1959

Portada da edición portuguesa de Agostino

   La mascherata é unha violenta sátira que, falando dunha ficticia ditadura sudamericana, insultaba indirectamente o réxime fascista.

La mascarada

En 1941 casou coa escritora Elsa Morante. Viviron durante un longo período en Capri, onde Moravia escribiu Agostino. Separáronse en 1962.

Moravia_&_Morante

Elsa Morante e Alberto Moravia en Capri, nos anos 40.

   En 1967 viaxou por China, Xapón e Corea, xunto á compañeira, a escritora Dacia Maraini, como correspondente do xornal Corriere della Sera. Os seus artigos foron recollidos en 1968 nun volume titulado La rivoluzione culturale in Cina.

la-revolucion-cultural-en-china-alberto-moravia-D_NQ_NP_885990-MLA25722559784_072017-F

Escribiu máis de trinta novelas na súa longa carrera.

This slideshow requires JavaScript.

Dacia Maraini

Maraini La larga vida...

Dacia Maraini (Fiesole, 1936), escritora, directora e guionista cinematográfica.

De Maraini é o relato Il treno dell’ultima notte (2008).

Maraini El tren de la última noche   E o ensaio Sulla mafia. Piccole riflessioni personali (Sobre a mafia. Pequenas reflexións persoais), 2009.

Maraini-mMafia and other playa

Filmes baseados nas obras de Alberto Moravia

L’amore coniugale é un filme de 1970 dirixido por Dacia Maraini.

l_amore_coniugale

Il conformista, de 1970, dirixido por Bernardo Bertolucci.

Conformista_100x140_7

O protagonista é interpretado por Jean-Louis Trintignant.

Il conformista

   O papel de Giulia ofreceuse inicialmente a Florinda Bolkan, que o rexeitou, de maneira que foi asignado á marabillosa Stefania Sandrelli. Tamén o rol de Anna, nun primeiro momento ofrecido a Brigitte Bardot, foi finalmente interpretado pola belísima Dominique Sanda.

Fotograma de Il conformista

Sanda (á esquerda) e Sandrelli, nun fotograma de Il conformista de Bertolucci,

   Il disprezzo (Le Mépris), de 1963, escrito e direxido por Jean-Luc Godard, baséase nun relato homónimo de 1954.

Polish Movie Poster for the French film Contempt (Le Mépris : Pogarda) -

Versión polaca da película Le Mépris

   Gli indifferenti (1964) di Francesco Maselli. A extraordinaria Shelley Winters interpreta a Lisa.

Gli indifferenti (1964) di Francesco Maselli

La ciociara, de 1960, de Vittorio De Sica.la-ciociara-dos-mujeres-vittorio-de-sica

Aquí en España titulouse Dos mujeres.

Dos_mujeres 1960

La disubbidienza (A desobediencia),  filme de 1981 dirixido por Aldo Lado.

La disubbidienza

   Ieri, oggi, domani (Onte, hoxe, mañá) de 1963, dirixido por Vittorio De Sica. Gañou o Óscar ao mellor filme estranxeiro en 1965.

Ieri...

    La noia, tamén de 1963, dirixido por Damiano Damiani. Damiano Damiani adaptara un ano antes ao cine a novela L’isola di Arturo (A illa di Arturo), de Elsa Morante. Cédric Kahn, en 1998, rodou en francés un filme titulado L’ennui.

La noia

    En 1962, Mauro Bolognini dirixiu  Agostino. O papel da nai interpretouno a actriz sueca Ingrid Thulin, que traballou durante anos con Ingmar Bergman, en filmes como O silencio (1963) e Gritos e susurros (1972), .

Agostino-movie-poster

   Peccato che sia una canaglia (1954), dirixido por Alessandro Blasetti, adaptou o relato Il fanatico (de Racconti romani) e foi interpretado por Sophia Loren, Marcello Mastroianni e Vittorio De Sica.

Peccato che sia una...

Foi o filme que lanzou a parella cinematográfica Loren-Mastroianni.

La ladrona...

   La provinciale (1953) é un film de Mario Soldati, tamén director de La donna del fiume (A muller do río).

la_provinciale-773730407-large

La romana (1954), dirixido por Luigi Zampa e protagonizado por Gina Lollobrigida.

La romana cartel

Elsa Morante

elsa-morante-procida-na

Elsa Morante (Roma, 1912 – 1985)
Ensaísta, narradora, poeta e tradutora italiana.

Racconti dimenticati
É unha das máis importantes escritoras italianas da segunda metade do século XX.

La Morante con Bernardo Bertolucci, Adriana Asti e Pier Paolo Pasolini

A escritora rodeada dos directores Bertolucci e Pasolini (á súa esquerda) e da actriz Adriana Asti

Comezou moi nova a escribir contos e fábulas para nenos, poesías e relatos breves.

einaudi_morante21652gra

O seu primeiro libro publicado (Il Gioco Segreto, 1941) foi precisamente unha selección destes contos.

Le bellissime avventure

En 1942 publicou Le Bellissime Avventure di Caterì dalla Trecciolina, que uns anos máis tarde reescribiu e publicou co título de Le Straordinarie Avventure di Caterina.

978880622264

   Foi a primeira muller en ser premiada co Premio Strega en 1957 co relato L’isola di Arturo.

L'isola di Arturo cartel en español
Da novela A illa de Arturo adaptouse, en 1962, o filme homónimo dirixido por Damiano Damiani.
A película foi filmada integramente en Procida.

La isla de Arturo cartel
Venceu no Festival de San Sebastián, e tivo gran éxito en Italia e tamén en Europa.

La_Storia

   En 1974 publicou La Storia, una novela ambientada en Roma na Segunda Guerra Mundial. Durante o conflito, para fuxir dos nazis, Morante e o seu marido, o escritor Alberto Moravia, abandonaron a Roma ocupada e refuxiáronse en Fondi, na provincia de Latina, preto do mar.

   Obtivo coa novela gran fama internacional, pero recibiu críticas despiadadas por parte de algúns críticos.

La storia locandina

   Luigi Comencini adaptou o texto en 1986 para a televisión, con Claudia Cardinale como protagonista, e foi distribuida unha versión reducida, destinada ao circuíto cinematográfico.

storie.damore.cover

   Como ensaísta, escribiu Catullo e Lesbia (texto orixinariamente publicado na antoloxía Storie d’amore, en 1950) e Sull’erotismo in letteratura (Sobre o erotismo en literatura), en 1961.

Il libro degli appunti

   Como tradutora, publicou Katherine Mansfield, Il libro degli appunti 1905-1922, en 1945, e despois no volume Il meglio di Katherine Mansfield, en1957.

Lafcadio Hearn

El-fantasma-de-Oiwa-ukiyo-e-por-Katsushika-Hokusai.-Circa.-1831.

Katsushika Hokusai: A pantasma de Oiwa (circa 1831)

“En Lafcadio Hearn encontrarán un guía e un amigo incomparable as moitas personas que non tiveron a posibilidade de coñecer o Xapón, as que recorren ás pinturas para saciar a súa calada e nostálxica curiosidade, e que sosteñen nas mans as preciosas delicadezas da arte xaponesa para construírse, sobre tan vacilante armazón de feitos, un soño colorista do país afastado. O que Hearn nos contou do Xapón talvez no sexa toda a importante sustancia dos feitos na ríxida cadea dos datos estatísticos, senón o fulgor que irradia dos mesmos, a beleza que trema dun modo incorpóreo sobre cada realidade cotiá, coma o perfume da flor que, aínda pertencéndolle e estando ligado á súa existencia, se libera da mesma e se expande ata o infinito.”
Stefan Zweig
O legado de Europa

en-el-pais-de-los-dioses-850x1384

Patrick Lafcadio Hearn (Santa Maura, illa de Léucade, Grecia, 1850-Tokio, 1904).

en-el-japon-fantasmal-lafcadio-hearn-D_NQ_NP_633149-MLA27826191705_072018-F

Xornalista, tradutor, orientalista e escritor que deu a coñecer a cultura xaponesa en Occidente.

El niño que dibujaba

En especial, as historias de demoños.

Kawanabe Kyōsai (yokai)

Kawanabe Kyōsai: Yokai (espíritos, pantasmas)

Nacionalizouse xaponés e adoptó o nome de Yakumo Koizumi.

principesseemononokecover

A súa obra máis coñecida é Kwaidan (Contos fantásticos). Historias e estudos de estrañas cosas. 

kwaidan

Kwaidan serviu de inspiración de moitos directores e creadores de manga, como Rumiko Takahashi: Lamú.

Lamú
Ou Shigeru Mizuki (autor dunha Enciclopedia dos monstros xaponeses): Kitaro dos cemiterios.

Kitaro
E de varias películas de animación do Estudio Ghibli, como a de Isao Takahata: Pompoko.

pompoko-1000x1480-r3-6da0b68779e892be6e1e81ab1b401ba0
E a xa clásica de Hayao Miyazaki: Princesa Mononoke.

princesse_mononoke_front1

Kwaidan (怪談, Historias de fantasmas) é un filme do 1964 de Masaki Kobayashi.

kwaidan kobayashi

Está formado por catro historias independentes: “Os cabelos negros” (Kurokami), “A dona da neve” (Yuki-onna), “Hoichi sen orellas” (Miminashi Hoichi no hanashi) e “Nunha taza de té” (Chawan no naka).

Yuki-onna 1911 illustrated by Keichu Takenouchi

Keichu Takenouchi: Yuki-onna (1911)

O guión é de Yōko Mizuki, guionista xaponesa (Tokio, 1910-2003).

Yoko_Mizuki
Outros guións da mesma Mizuki:
1953 : Eaux troubles (Augas turbias, にごりえ), de Tadashi Imai.
1954 : Le Grondement de la montagne (O ruxido da montaña, 山の音), de Mikio Naruse.

Le grondement
1955 : Nuages flottants (Nubes flotantes, 浮雲), de Mikio Naruse.
1959 : Kiku et Isamu (キクとイサム), de Tadashi Imai.

Tadashi Imai, 1961. Kiku and Isamu

Kiku e Isamu

1960 : Tendre et folle adolescence (Tenra e louca adolescencia, とうと), de Kon Ichikawa.

Retrospective of the director's career, marking the 100th anniversary of his birth

Retrospectiva do director Kon Ichikawa, celebrando o 100 aniversario do seu nacemento.

En fin, sería inacabable falar de todas as obras que pudieron beber en Hearn.

Kurokami

 

Haiku

   O noso alumnado de 1º de ESO compuxo e ilustrou uns fermosos haiku.

Blanca 1º C

   O haiku é unha forma de poesía tradicional xaponesa.

Pedro Paulo

   Consiste nun poema extremadamente breve, xeralmente formado por tres versos, que intenta expresar a fugacidade e evanescencia das cousas.

Alba

Tamén se denomina haïkaï ou hokku.

Samuel

A súa poética céntrase no abraio que produce no poeta a contemplación da natureza.David Varela 1º C

A afastada montaña

destácase nos ollos

da libélula.

Kobayashi Issa (1763-1826)

Laura

Bebe as nubes

mentres vomita flores:

monte Yoshino.

Yosa Buson (1714-1784)

Pedro 1º B

Que xa é verán

non lles digas, treboada,

ás cereixeiras.

Sogi (1420-1502)

Eduardo 1º C

Vou saír;

disfrutade do amor,

moscas da casa.

Kobayashi Issa (1763-1826)

Alejandro

   O haiku describe os fenómenos naturais, o cambio das estacións e a vida cotiá da xente.

Brais

O seu estilo caracterízase pola naturalidade, a sutileza e a austeridade.

Paula

Hai bolboretas

por onde van as nenas,

detrás, diante.

Chiio (séculos XVII-XVIII)

Luis Otero 1º C

Chuvia de maio.

Corre velozmente

o río Mogami.

Matsuo Basho (1664-1694)

Cristina 1º C

  A pedra angular do haiku é o aware, unha emoción profunda provocada pola percepción da natureza.

Noa 1º B

   A miúdo trátase dunha emoción melancólica, mais tamén a alegría exultante pode ser aware.
Álvaro 1º C

   É unha conmoción espiritual, á vez estética e sentimental.

Alejandra

O autor de haiku recibe o nome de haijin.

Silvia 1º A

   Os haijin máis importantes da historia do Xapón son Matsuo Bashō, Kobayashi Issa, Usuda Arô, Masaoka Shiki, Uejima Onitsura e Arakida Moritake, entre outros.

Sara Cuevas

O reiseñor

facendo caca

na ramiña do pexegueiro.

Onitsura (1660-1738)

Alberto Arosa 1º B

   Onitsura viviu no século XVII e foi monxe budista.

Alfonso

Segundo se di, con só sete anos de idade compuxo un dos haiku máis fermosos:

«Ven, ven», díxenlle,

pero o vagalume

foise voando.

Andrea 1º C

   A principios do século XVIII varias mulleres poetas compuxeron haiku.

Natalia 1º A

Destacan Den Sute-jo, Sonome, Shushiki e, sobre todo, Chiyo-ni.

Pablo 1º B

   O seguinte é un dos haiku máis famosos da última escritora, inspirado na perda dun fillo pequeno.

O cazador de libélulas,

ata que rexión

me marcharía hoxe?

Chiyo-ni  (1701-1775)

Héctor Pousa 1º B

Tan vella estou…

nin me inmutei ao saber

que teño cáncer.

Kamegaya Chie (século XX)

GabrielLucía 1º B

Carmen

 

 

Daniel

Gadea

Laura

Lorenzo

Manue

Martín 1º A

Miguel

Raúl 1º A

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Un poema

O noso alumno de 1º de ESO B, Daniel Durán Joao, compuxo este poema:

                                                                       Un ceo gris

                                                                  o cal vexo pasar,

                                                                  ceo enladrillado

                                                        que noutro lado non vas encontrar.

                                                                   Por moito que digan

                                                                que non gusta a chuvia,

                                                                   todo o mundo sabe

                                                           que como esta non hai ningunha.

                                                                    Este e o ceo galego

                                                                   o cal eu non anhelo

                                                                     este ceo de galicia

                                                             ao que ninguén desexa malicia.

Waves Breaking against the Wind c.1840 by Joseph Mallord William Turner 1775-1851

Joseph Mallord William Turner (1775-1851), pintor inglés: Ondas do mar rompendo polo vento.