Lafcadio Hearn

El-fantasma-de-Oiwa-ukiyo-e-por-Katsushika-Hokusai.-Circa.-1831.

Katsushika Hokusai: A pantasma de Oiwa (circa 1831)

“En Lafcadio Hearn encontrarán un guía e un amigo incomparable as moitas personas que non tiveron a posibilidade de coñecer o Xapón, as que recorren ás pinturas para saciar a súa calada e nostálxica curiosidade, e que sosteñen nas mans as preciosas delicadezas da arte xaponesa para construírse, sobre tan vacilante armazón de feitos, un soño colorista do país afastado. O que Hearn nos contou do Xapón talvez no sexa toda a importante sustancia dos feitos na ríxida cadea dos datos estatísticos, senón o fulgor que irradia dos mesmos, a beleza que trema dun modo incorpóreo sobre cada realidade cotiá, coma o perfume da flor que, aínda pertencéndolle e estando ligado á súa existencia, se libera da mesma e se expande ata o infinito.”
Stefan Zweig
O legado de Europa

en-el-pais-de-los-dioses-850x1384

Patrick Lafcadio Hearn (Santa Maura, illa de Léucade, Grecia, 1850-Tokio, 1904).

en-el-japon-fantasmal-lafcadio-hearn-D_NQ_NP_633149-MLA27826191705_072018-F

Xornalista, tradutor, orientalista e escritor que deu a coñecer a cultura xaponesa en Occidente.

El niño que dibujaba

En especial, as historias de demoños.

Kawanabe Kyōsai (yokai)

 Kawanabe Kyōsai: Yokai (espíritos, pantasmas)

Nacionalizouse xaponés e adoptó o nome de Yakumo Koizumi.

principesseemononokecover

A súa obra máis coñecida é Kwaidan (Contos fantásticos). Historias e estudos de estrañas cosas. 

kwaidan

Kwaidan serviu de inspiración de moitos directores e creadores de manga, como Rumiko Takahashi: Lamú.

Lamú
Ou Shigeru Mizuki (autor dunha Enciclopedia dos monstros xaponeses): Kitaro dos cemiterios.

Kitaro
E de varias películas de animación do Estudio Ghibli, como a de Isao Takahata: Pompoko.

pompoko-1000x1480-r3-6da0b68779e892be6e1e81ab1b401ba0
E a xa clásica de Hayao Miyazaki: Princesa Mononoke.

princesse_mononoke_front1

Kwaidan (怪談, Historias de fantasmas) é un filme do 1964 de Masaki Kobayashi.

kwaidan kobayashi

Está formaso catro historias independentes: “Os cabelos negros” (Kurokami), “A dona da neve” (Yuki-onna), “Hoichi sen orellas” (Miminashi Hoichi no hanashi) e “Nunha taza de té” (Chawan no naka).

Yuki-onna 1911 illustrated by Keichu Takenouchi

Keichu Takenouchi: Yuki-onna (1911)

O guión é de Yōko Mizuki, guionista xaponesa (Tokio, 1910-2003).

Yoko_Mizuki
Outros guións da mesma Mizuki:
1953 : Eaux troubles (Augas turbias, にごりえ), de Tadashi Imai.
1954 : Le Grondement de la montagne (O ruxido da montaña, 山の音), de Mikio Naruse.

Le grondement
1955 : Nuages flottants (Nubes flotantes, 浮雲), de Mikio Naruse.
1959 : Kiku et Isamu (キクとイサム), de Tadashi Imai.

Tadashi Imai, 1961. Kiku and Isamu

Kiku e Isamu

1960 : Tendre et folle adolescence (Tenra e louca adolescencia, とうと), de Kon Ichikawa.

Retrospective of the director's career, marking the 100th anniversary of his birth

 Retrospectiva do director Kon Ichikawa, celebrando o 100 aniversario do seu nacemento.

En fin, sería inacabable falar de todas as obras que pudieron beber en Hearn.

Kurokami

 

Advertisements

Haiku

   O noso alumnado de 1º de ESO compuxo e ilustrou uns fermosos haiku.

Blanca 1º C

   O haiku é unha forma de poesía tradicional xaponesa.

Pedro Paulo

   Consiste nun poema extremadamente breve, xeralmente formado por tres versos, que intenta expresar a fugacidade e evanescencia das cousas.

Alba

Tamén se denomina haïkaï ou hokku.

Samuel

A súa poética céntrase no abraio que produce no poeta a contemplación da natureza.David Varela 1º C

A afastada montaña

destácase nos ollos

da libélula.

Kobayashi Issa (1763-1826)

Laura

Bebe as nubes

mentres vomita flores:

monte Yoshino.

Yosa Buson (1714-1784)

Pedro 1º B

Que xa é verán

non lles digas, treboada,

ás cereixeiras.

Sogi (1420-1502)

Eduardo 1º C

Vou saír;

disfrutade do amor,

moscas da casa.

Kobayashi Issa (1763-1826)

Alejandro

   O haiku describe os fenómenos naturais, o cambio das estacións e a vida cotiá da xente.

Brais

O seu estilo caracterízase pola naturalidade, a sutileza e a austeridade.

Paula

Hai bolboretas

por onde van as nenas,

detrás, diante.

Chiio (séculos XVII-XVIII)

Luis Otero 1º C

Chuvia de maio.

Corre velozmente

o río Mogami.

Matsuo Basho (1664-1694)

Cristina 1º C

  A pedra angular do haiku é o aware, unha emoción profunda provocada pola percepción da natureza.

Noa 1º B

   A miúdo trátase dunha emoción melancólica, mais tamén a alegría exultante pode ser aware.
Álvaro 1º C

   É unha conmoción espiritual, á vez estética e sentimental.

Alejandra

O autor de haiku recibe o nome de haijin.

Silvia 1º A

   Os haijin máis importantes da historia do Xapón son Matsuo Bashō, Kobayashi Issa, Usuda Arô, Masaoka Shiki, Uejima Onitsura e Arakida Moritake, entre outros.

Sara Cuevas

O reiseñor

facendo caca

na ramiña do pexegueiro.

Onitsura (1660-1738)

Alberto Arosa 1º B

   Onitsura viviu no século XVII e foi monxe budista.

Alfonso

Segundo se di, con só sete anos de idade compuxo un dos haiku máis fermosos:

«Ven, ven», díxenlle,

pero o vagalume

foise voando.

Andrea 1º C

   A principios do século XVIII varias mulleres poetas compuxeron haiku.

Natalia 1º A

Destacan Den Sute-jo, Sonome, Shushiki e, sobre todo, Chiyo-ni.

Pablo 1º B

   O seguinte é un dos haiku máis famosos da última escritora, inspirado na perda dun fillo pequeno.

O cazador de libélulas,

ata que rexión

me marcharía hoxe?

Chiyo-ni  (1701-1775)

Héctor Pousa 1º B

Tan vella estou…

nin me inmutei ao saber

que teño cáncer.

Kamegaya Chie (século XX)

GabrielLucía 1º B

Carmen

 

 

Daniel

Gadea

Laura

Lorenzo

Manue

Martín 1º A

Miguel

Raúl 1º A

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Un poema

O noso alumno de 1º de ESO B, Daniel Durán Joao, compuxo este poema:

                                                                       Un ceo gris

                                                                  o cal vexo pasar,

                                                                  ceo enladrillado

                                                        que noutro lado non vas encontrar.

                                                                   Por moito que digan

                                                                que non gusta a chuvia,

                                                                   todo o mundo sabe

                                                           que como esta non hai ningunha.

                                                                    Este e o ceo galego

                                                                   o cal eu non anhelo

                                                                     este ceo de galicia

                                                             ao que ninguén desexa malicia.

Waves Breaking against the Wind c.1840 by Joseph Mallord William Turner 1775-1851

Joseph Mallord William Turner (1775-1851), pintor inglés: Ondas do mar rompendo polo vento.

María Victoria Moreno

Maria Victoria MorenoMaria Victoria Moreno

   María Victoria Moreno Márquez naceu en Valencia de Alcántara (provincia de Cáceres) en1939 e morreu en Pontevedra en  2005.

Ubú Teatro

   Foi editora, tradutora, conferenciante, escritora de literatura infantil e xuvenil en lingua galega e profesora de ensino secundario en institutos de Lugo, Sanxenxo e Pontevedra.

Limiar Teatro

   O seu texto máis coñecido é Anagnórise (Galaxia, 1988), vinte veces reeditado e traducido a varias linguas.

A muller -que-durmía-pouco-e-soñaba-moito

    É a cuarta muller que leva ese recoñecemento na historia da celebración, tras Rosalía de Castro (escritora á que se lle dedicou o primeiro Día das  Letras Galegas, celebrado en 1963), Francisca Herrera Garrido e María Mariño.

 

This slideshow requires JavaScript.

No ámbito da literatura xuvenil escribiu:

Mar adiante, Sada, Ediciós do Castro

Mar adiante

A festa no faiado, Vigo, Galaxia, 1983

A_festa_no_faiado

A brétema, Vigo, Galaxia, 1985

Leonardo e os fontaneiros, Vigo, Galaxia-SM, 1986. 3º Premio O Barco de Vapor

Leonardo y los fontaneros

Anagnórise, Vigo, Galaxia, 1988

Anagnórise

O cataventos, Santiago de Compostela, Sotelo Blanco, 1989.

O cataventos

Un cachiño de bica?, Vigo, SM, 1994, ilustrado por Manuel Uhía.

E haberá tirón de orellas?, Vigo, Galaxia, 1997.

Guedellas de seda e liño, Vigo, Galaxia, 1999.

Guedellas_de_seda

Eu conto, ti cantas, Vigo, Xerais, 2005, ilustrado por Manuel Uhía

cont,cant

Ensaio

As linguas de España, Santiago, Colección Andel n.º 9, Xunta de Galicia, 1991

As linguas de España

Verso e prosa, Santiago, Colección Andel n.º 15, Xunta de Galicia, 1991.

Diario da luz e a sombra, Vigo, Xerais, 2004.

Diariodaluzeasombra

É a lúa que baila…, Estudo sobre os poemas galegos de Lorca.

Elexías de luz

Tamén escribiu poesía: Elexías de luz.

 

A mulher que matou os peixes

Clarice Lispector

contos-jovens-clarice-lispector1

 (Chechelnyk, Ucraína, 1920 – Rio de Janeiro, 1977)

   En 2017 conmemoráronse os corenta anos da publicación de A hora da estrela (1977, o ano da súa morte), o último libro escrito por Clarice Lispector.

A hora da estrela. Editora José Olympio Ano 1977. Edição 1ª

A hora da estrela. Editora José Olympio  (1977)

Naceu en Tchetchelnik, unha aldea da Ucraína, entón pertencente a Rusia, durante a viaxe cara á América dos seus pais.

clarice_pop_art

Os pais, xudeus, que viviran en Savran e en Teplik, emigraron fuxindo dos pogromos.  No traxecto tiveron que enfrontar asaltos e epidemias. A escritora dicía non ter ningunha ligazón con Ucraína: “Naquela terra eu literalmente nunca pisei: fun cargada no colo”.

giorgio de chirico, 1945

Giorgio de Chirico: Retrato da escritora, 1945

Da Romenia, partiron para a Alemaña. No porto de Hamburgo, embarcaron no navio Cuyabá, que os levaría ao Brasil.

Caricatura de Clarice por Ribeiro Couto. Lisboa, 2.8.1944.

Caricatura de Clarice por Ribeiro Couto (Lisboa, 2.8.1944)

   Lispector estudou dereito na Universidade Federal do Rio de Janeiro, coñecida como Universidade do Brasil. Demostrou precozmente interese pola literatura. Comezou como tradutora e consagrouse como escritora, xornalista, contista e ensaísta.

Clarice em Nápoles. Década de 1940

Lispector en Nápoles

Dominaba polo menos sete idiomas: portugués, inglés, francés e español, hebreo e ídiche. Traduciu para o portugués obras en inglés, francés e español.

Novelas

Perto do coração selvagem (1943)

Perto-do-Coracao-Selvagem
O lustre (1946)

O lustre

A cidade sitiada (1949)

A cidade sitiada
A maçã no escuro (1961)

A-Maca-no-Escuro

A paixão segundo G. H. (1964)

La pasión
Uma aprendizagem ou o livro dos prazeres (1969)

Uma aprendizagem
Água viva (1973)

agua viva
Um sopro de vida (1978)

_6781b0a650a47552912d75d54c55885ca2f591aa

A hora da estrela (1977)

image_1165_1_68311

Crónicas xornalísticas

Jornalismo

Para não esquecer (1978)

para-nao-esquecer_1999

A descoberta do mundo (1984)

A-Descoberta-do-Mundo

Correspondencia

Correspondências (2002)

Portada QueridasMias:Portada Bandido

Minhas queridas (2007)

Clarice com oficiais da Força Expedicionária Brasileira em Nápoles.

Lispector con oficiais da Forza Expedicionaria Brasileira en Nápoles.

   Minhas queridas recolle as cartas privadas escritas por Clarice Lispector entre 1940 e 1957 ás súas irmás Tania e Elisa. Un total de 120 cartas, desde a Nápoles devastada pola guerra aos Estados Unidos dos años cincuenta.

Artigos xornalísticos

Outros Escritos (2005)

Correio Feminino (2006)

Só para mulheres (2006)

Solo para mujeres

Literatura infantil

O mistério do coelho pensante (1967)

decb14f6f237c188ef45ea51146f64e1

A mulher que matou os peixes (1968)

a-mulher-que-ilustrou-1

Ilustración de Mariana Valente para A mulher que matou os peixes

   Foi lanzado orixinalmente en 1968. Despois, reeditouse, ilustrado por Mariana Valente, deseñadora e artista carioca, neta da escritora.

A mulher que matou...

A vida íntima de Laura (1974)

a-vida-intima-de-laura.html

Quase de verdade (1978)

large-173-688x1000

Como nasceram as estrelas (1987)

como_nacieron

   Mariana Valente, é autora tamén das colaxes “Lendas de Clarice”, inspirada na obra “Doze lendas brasileiras. Como nasceram as estrelas”. O libro, escrito en 1976, reúne historias do folclore brasileiro adaptadas por Clarice.

Lendas

Mariana Valente para “Lendas de Clarice”

Día Internacional do Libro: 23 de abril.

   O Día do Libro foi establecido  pola ONU co propósito de promover a lectura,  a publicación e os dereitos de autor a nivel mundial.

Afiche-Cartel-Dia-Mundial-del-Libro-2016-ilustradora-Mariana-Ruiz-Johnson

Cartel de Mariana Ruiz Johnson

   No Día do Libro conmemórase a morte de William Shakespeare, de Miguel de Cervantes Saavedra e do Inca Garcilaso de la Vega, en 1616.

lamamma

Mariana Ruiz Johnson (1984,  Bos Aires).

   Realmente Cervantes morreu o 22 e foi enterrado o 23, cando se consignou a data do falecemento. Shakespeare morreu o 23 de abril do calendario xuliano, que corresponde ao 3 de maio do calendario gregoriano.

3

Mariana Ruiz Johnson: ilustración para Los tres chanchitos

 

Os “Seis poemas galegos” de Lorca

Federico García Lorca

17574094_xl

Federico García Lorca (1898–1936)

    Colección de seis poemas escritos entre 1932 e 1934. Foron publicados en 1935 en Santiago de Compostela pola Editorial Nós (fundada en 1927 por Ánxel Casal). A edición príncipe foi prologada por Eduardo Blanco Amor. Lorca admiraba a Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Manuel Curros Enríquez e os poetas medievais Martín Códax e Meendiño.

alianza

   O poeta granadino  viaxou por primeira vez a Galicia en 1916 e en Madrid tiña varios amigos galegos: o musicólogo Jesús Bal e Gay, os poetas Euxenio Montes e  Serafín Ferro e, especialmente, o filólogo e escritor Ernesto Guerra da Cal.  Lorca regresou a Galicia en varias ocasións a partir de 1931. En 1933,  Guerra presentoulle  a Eduardo Blanco Amor, quen dous anos despois se encargou da publicación dos Seis poemas galegos.
O 27 de decembro de 1935 a Editorial Nós, de Ánxel Casal, publicaba en Compostela

O 27 de decembro de 1935 a Editorial Nós, de Ánxel Casal, publicaba en Compostela os Seis poemas galegos

Madrigal â cibdá de Santiago

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ô sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

 

Romaxe de nosa Señora da Barca

¡Ai ruada, ruada, ruada,
da Virxen pequena
e a súa barca!
A virxen era pequena
e a súa coroa de prata.
marelos os catro bois
que no seu carro a levaban.
Pombas de vidro traguían
a choiva pol-a montana.
Mortas e mortos de néboa
pol-as congostras chegaban.
¡Virxen, deixa a túa cariña
nos doces ollos das vacas
e leva sobr’o teu manto
as frores da amortallada!
Pol-a testa de Galicia
Xa ven salaiando a i-alba.
A Virxen mira pra o mar
Dend’a porta da súa casa.
¡Ai, ruada, ruada, ruada
da Virxen pequena
e a súa barca!

 

Cántiga do neno da tenda

Bos Aires ten unha gaita
sobre do Río da Prata,
que a toca o vento do norde
coa súa gris boca mollada.
¡Triste Ramón de Sismundi!
Aló, na rúa Esmeralda,
basoira que te basoira
polvo d’estantes e caixas.
Ao longo das rúas infindas
os galegos paseiaban
soñando un val imposibel
na verde riba da pampa.
¡Triste Ramón de Sismundi!
Sinteu a muiñeira d’ágoa
mentres sete bois de lúa
pacían na súa lembranza.
Foise para veira do río,
veira do Río da Prata.
Sauces e cabalos múos
creban o vidro das ágoas.
Non atopou o xemido
malencónico da gaita,
on viu o imenso gaiteiro
coa boca frolida d’alas;
Triste Ramón de Sismundi,
veira do Río da Prata,
viu na tarde amortecida
bermello muro de lama.

Danza da lúa en Santiago

 ¡Fita aquel branco galán,
olla seu transido corpo!
É a lúa que baila
na Quintana dos mortos.
Fita seu corpo transido,
negro de somas e lobos.
A lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¿Quén fire potro de pedra
na mesma porta do sono?
¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!
¿Quén fita meus grises vidros
cheos de nubens seus ollos?
É a lúa, é a lúa
na Quintana dos mortos.
Déixame morrer no leito
soñando con froles d’ouro.
A lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¡Ai filla, co ár do céo
vólvome branca de pronto!
Non é o ar, é a triste lúa
na Quintana dos mortos.
¿Quén brúa co-este xemido
d’imenso boi melancónico?
É a lúa, é a lúa
na Quintana dos mortos.
¡Si, a lúa, a lúa
coronada de toxos,
que baila, e baila, e baila
na Quintana dos mortos!
García_Lorca_en_Betanzos_con_Ramón_Fernández_Cid,_José_Álvarez_Sánchez-Heredero,_Francisco_Esteve_Barbá_e_José_Barbeito._Maio_1932

García Lorca en Betanzos con Ramón Fernández Cid, José Álvarez Sánchez-Heredero, Francisco Esteve Barbá e José Barbeito. Maio 1932.

Canzón de cuna para Rosalía de Castro, morta

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, coma unha vaca!
Os arados van e vén
dende Santiago a Belén.
Dende Belén a Santiago
un anxo ven en un barco.
Un barco de prata fina
que trai a door de Galicia.
Galicia deitada e queda
transida de tristes herbas.
Herbas que cobren teu leito
e a negra fonte dos teus cabelos.
Cabelos que van ao mar
onde as nubens teñen seu nidio pombal.
¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, coma unha vaca!
Autorretrato_Poeta_NY

Autorretrato de Federico García Lorca para “Poeta en Nueva York”.

 

Noiturnio do adoescente morto

Imos silandeiros orela do vado
pra ver o adoescente afogado.
Imos silandeiros veiriña do ar,
antes que ise río o leve pró mar.
Súa ialma choraba, ferida e pequena
embaixo os arumes de pinos e de herbas.
Ágoa despenada baixaba da lúa
cobrindo de lirios a montana núa.
O vento deixaba camelias de soma
na lumieira murcha da súa triste boca.
¡Vinde, mozos loiros do monte e do prado,
pra ver o adoescente afogado!
¡Vinde, xente escura do cume e do val,
antes que ise río o leve pró mar!
O leve pró mar de curtiñas brancas
onde van e vén vellos bois de ágoa.
¡Ai, cómo cantaban os albres do Sil
sobre a verde lúa, coma un tamboril!
¡Mozos, imos, vinde, aixiña, chegar
porque xa ise río mo leva pró mar!

Federico-García-Lorca