A orde do día

Éric Vuillard

“O fantasma de Roger Casement /está martelando na porta”.

W. B. Yeats

El orden del día

 

“Veña, señores, toca pasar por caixa!”, dixo cun sorriso Hjalmar Schacht, o organizador da reunión, daquela presidente do Reichsbank e futuro ministro de economía do Reich entre 1934 e 1937. Caeu en desgraza en 1944 e foi recluído en varios campos de concentración (Ravensbruck, Flossenbürg e Dachau).

cuberta AordeDOdia.indd

Premio Goncourt 2017 (con moi boa tradución ao galego de Antía Veres Gesto).

Chámanse BASF, Bayer, BMW, Agfa, Opel, IG Farben, Siemens, Allianz, Krupp AG, Hoesch AG, Telefunken, AEG, Osram, Schneider

En febreiro de 1933, vinte e catro grandes empresarios alemáns foron convidados  por Goering (naquel momento presidente do Reichstag) para que vendesen a alma ao diaño. Pagando eles.

1987.1125.8

John Heartfield (1891-1968): “O sentido do saúdo hitleriano” (Pequeno home pide grandes dádivas). Lema: “Hai millóns respaldándome” (1932).

 

“Durante anos, [Krupp] alugara deportados [procedentes dos campos de concentración] de  Buchenwald, de Flossenbürg, de Ravensbrück, de Sachsenhausen, de Auschwitz e de moitos outros campos. A súa esperanza de vida era duns poucos meses. Se o preso se libraba das enfermidades infecciosas, morría literalmente de fame. Con todo, Krupp non foi o único que alugou este tipo de servizos. Os seus cómplices da reunión do 20 de febreiro tamén lles sacaron proveito. Detrás das paixóns criminais e das xesticulacións políticas, os seus intereses víanse beneficiados. A guerra resultara rendible. Bayer arrendaba man de obra en Mauthausen. BMW contratábaa en Dachau, en Papenburgo, en Sachsenhausen, en Natzweiler-Struthof e en Buchenwald. IG Farben empregaba prisioneiros de Dora-Mittelbau, de Gross-Rosen, de Sachsenhausen, de Buchenwald, de Ravensbrück, de Dachau e de Mauthausen, e explotaba unha fábrica xigantesca no campo de Auschwitz, a IG Auschwitz, que, con todo o descaro, figura con ese nome no organigrama da firma. Agfa empregaba persoal en Dachau. Shell, en Neuengamme, Schneider, en Buchenwald. Telefunken, en Gross-Rosen e mais en Auschwitz. Todo o mundo se lanzara por unha man de obra tan barata.”

Heartfield

John Heartfield, “Adolf, o superhome: traga ouro e solta estupideces” (1932).

Outras obras de Vuillard son  Congo (2012) e La bataille d’Occident (2013).

Congo

En Ediciones del Viento, publicouse en 2010 o aterrador  La tragedia del Congo, con textos de Roger Casement, George W. Williams, Arthur Conan Doyle e Mark Twain.

la-tragedia-del-congo

“O número de habitantes das aldeas de Lukolela en xaneiro de 1891 non deber ter sido inferior a 6.000, mais  cando contei o total dos que vivían en Lukolela a finais de decembro de 1896, descubrín que só era de 719 persoas, e polo descenso calculei -xa que puidemos contar as mortes coñecidas que se produciron no prazo de un ano- que, ao mesmo ritmo de diminución, en dez anos quedarían só 400; pero imaxine a miña dor cando, ao volver a contalos de novo o venres e o sábado pasados, descubrín que só quedaban 352 persoas, e que o número de mortes aumenta con rapidez. Tamén notei unha evidente diminución nos distritos do interior durante o mesmo número de anos; tres distritos quedaron case arrasados (encóntranse preto do río), e noutros o número de habitantes diminuíu claramente […].

(Fragmento da carta enviada por J. Whitehead ao Gobernador xeral do Estado do Congo, en xullo de 1903, detallando os efectos devastadores do recrutamento de traballadores forzados na explotación do caucho no antigo Congo belga.)

Casement

Roger Casement (1864- 1916)

O informe do cónsul británico Roger Casement é un documento histórico  espeluznante, como indica o editor, Eduardo Riestra (A Coruña, 1957), “por el tono oficial que lo impregna -lo cual le confiere gran veracidad y realismo-, porque algunos comentarios positivos iniciales recalcan su objetividad y porque nunca se deja llevar abiertamente por la ira o el desprecio que la circunstancia merece. Precisamente eso trasmite mejor la sensación de la impotencia, el dolor, la incredulidad que sintió Casement ante todo lo presenciado”.

 

 

Advertisements

En busca de Bobby Fischer

Torneo de Xadrez

Sede puntuais e xogade con nobreza e respecto coa persoa adversaria!

maxresdefault

En busca de Bobby Fischer (película de 1973, dirixida por Steven Zaillian)

 

A película En busca de Bobby Fischer está baseada en feitos reais: a  vida do neno prodixio do xadrez Joshua Waitzkin, que é interpretado no filme polo actor Max Pomeranc.

Categoría A:

1º e 2º ESO: serán partidas eliminatorias, cunha división en catro grupos.

Categoría B:

3º e 4º ESO, Bacharelato e Ciclosxogarán todas/os contra todos/as.

A non comparecencia será motivo de descualificación, así coma calquera conduta irrespectuosa cara á outra persoa xogadora.

En caso de que alguén poida aportar xustificante médico, celebrarase a partida outro día; a data indicaraa a organización do Torneo.

Se non se aporta xustificante médico, pero a outra persoa coa que tería que xogar está de acordo en que se celebre a partida outro día, a organización do Torneo indicará a data en que volverán a xogar, de acordo coa persoa que, tendo comparecido,  concedeu a oportunidade ao xogador/a que non comparecera.

9788495359452

Categoría A: 1º e 2º ESO

(as partidas serán eliminatorias, cunha división en catro grupos)

1º grupo

luns 4 febreiro

Alejandro Álves Aguiar/Javier Lozano Sobral

martes 5 febreiro

Diego Couto Fernández/Lorenzo Andión Montáns

2º grupo

mércores 6 febreiro

Alejandro Ayude Reguera/Pedro Portela Fernández

xoves 7 febreiro

Shahrear Hussin/ Elvis Pilay Ruiz

3º grupo

venres 8 febreiro

Pablo Peláez Morales/ Samuel Álvarez Cea

martes 12 febreiro

Aitor García Ríos /Bruno Pazos Niete

4º grupo

mércores 13 febreiro

David Coego Raña/ Carmen Portela Medraño

xoves 14 febreiro

Sarah Ansah/ Daniel Durán Joao

………………………………………………………………………………………………………………………………………….

NOVAS PARTIDAS (Categoría A)

 

martes 19 febreiro

Javier Lozano Sobral / Diego Couto Fernández

mércores 20 febreiro

Hussin Shahrear / Pablo Portela Medraño

xoves 21 febreiro

Pablo Peláez Morales/ Aitor García Ríos

venres 22 febreiro

Carmen Portela Medraño / Daniel Durán Joao

……………………………………………………………………….

 

la-defensa

 

Categoría B:  3º e 4º ESO, Bacharelato e Ciclos

(xogarán todas/os contra todos/as)978849454119

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

……………………………………………………………………….

luns 4 febreiro

Hugo Bouzas Pérez (non presentado)/ Pablo Portela Medraño

martes 5 febreiro

Pablo Portela Medraño/ José María Casas Guerrero (táboas)

mércores 6 febreiro

José María Casas Guerrero/ David Dopazo García

xoves 7 febreiro

Ana Coego Raña / José María Casas Guerrero

venres 8 febreiro

Ana Coego Raña  /Hugo Bouzas Pérez (non se presentaron)

83bdace6-1e2e-4a8e-8f23-8535fe47e1b2_polgar4

Judith Polgar (Budapest, Hungría, 1977)

The Polgar Variant: documental dirixido por Yossi Aviram en 2014, sobre as xadrecistas húngaras Judith, Zsuza e Zsofia Polgar.

……………………………………………………………………….

martes 12 febreiro

Pablo Portela Medraño/ David Dopazo García

mércores 13 febreiro

David Dopazo García/ Hugo Bouzas Pérez (non xogou)

xoves 14 febreiro

Ana Coego Raña/ Pablo Portela Medraño

venres 15 febreiro

David Dopazo García/ Ana Coego Raña

……………………………………………………………………….

bobbyfischer_asset

Bobby Fischer contra o mundo (en inglés Bobby Fischer Against the World): documental estadounidense de 2011, dirixido pola documentalista norteamericana  Liz Garbus.

……………………………………………………………………….

luns 18 febreiro

José María Casas Guerrero / Hugo Bouzas Pérez

martes 19 febreiro

Ian Gómez Solla / Hugo Bouzas Pérez

mércores 20 febreiro

Ian Gómez Solla / Pablo Portela Medraño

xoves 21 febreiro

Ian Gómez Solla / David Dopazo García

venres 22 febreiro

Ana Coego Raña / Ian Gómez Solla

……………………………………………………………………….

luns 25 febreiro

José María Casas Guerrero / Ian Gómez Solla

Busca no Catálogo da Biblioteca

Pódese facer clic na imaxe para acceder ao Catálogo da Biblioteca.

Mais hai que ter en conta que os datos referentes á dispoñibilidade dun libro concreto non se actualizan de forma automática ao facer un préstamo ou devolución.

buch

Ilustración de Quint Buchholz: Buch Bilder Buch (O libro dos libros), 1997

Por esta razón, en caso de que o libro ou película non estivesen no seu lugar na estantería correspondente,  hai que consultar ao profesorado de Biblioteca (ou, nos recreos, tamén aos integrantes do voluntariado da Biblioteca) se están efectivamente dispoñibles.

Aproveitade se queredes para botarlles unha ollada ás Novidades en literatura e cine!

Moitas grazas!

Mentes marabillosas

Ian Nicholas Stewart

543px-ian_stewart_mathematician

(1945, Inglaterra)

   Profesor de matemática da Universidad de Warwick, coñecido como escritor de ciencia ficción e de divulgación científica.

mentes maravillosas

Cun gran sentido do humor, Stewart relátanos a vida e as ideas dos máis grandes matemáticos da historia.

kovalévskaya

Sofia Vasilyevna Kovalévskaya (Moscú, 1850-Estocolmo,1891)

Detalles biográficos moi interesantes para calquera, como o feito de que a matemática rusa Sofia Kovalévskaya, de orixe xitana, a primeira muller que conseguiu unha praza como profesora universitaria en Europa (en Suecia, no ano 1881), aprendeu a ler soa e interesouse polas matemáticas moi pequeniña, cando os seus pais decidiron empapelar o cuarto dela coas páxinas dun vello libro de texto de matemáticas, porque non compraran suficiente papel pintado ao mudarse a unha nova casa. Esta divertida anécdota está extraída das Memorias de xuventude de Kovalévskaya.

noether

Emmy Noether (Erlangen, Baviera, Alemaña, – Bryn Mawr, Pensilvania, Estados Unidos, 1935), matemática de ascendencia xudía.

Recórdanos Javier Sampedro nun artigo de El País (8 de marzo de 2018) que, cando  Noether morreu en 1935, Albert Einstein dixo: “Noether foi o xenio matemático creativo máis importante desde que comezou a educación universitaria das mulleres”.

uma historia da simetria

En realidade, a cita completa apórtanola Stewart. Einstein escribiu, con motivo da morte de Emmy Noether, nunha carta ao New York Times:

“A xuízo dos máis competentes matemáticos vivos, Fräulein Noether foi o máis significativo xenio matemático que teña producido a educación superior das mulleres desde o seu inicio. No dominio da álxebra, á que durante anos se dedicaron as mentes máis dotadas, descubriu métodos que demostraron ter unha enorme importancia para o desenvolvemento da xeración actual de novos matemáticos.”

cantor

Georg Cantor

Algunhas das mellores cabezas do mundo, Georg Cantor, Ada Lovelace (a “encantadora de números”), Arquímedes de Siracusa, Liu Hui, Muhamad al-Juarismi, Srinavasa Ramanujan, Henri Poincaré e moitos outros, divertirante e faranche pensar.

ada_lovelace

Ada Lovelace (Londres, 1815-1852), nacida Ada Byron, foi a única filla lexítima do poeta Lord Byron e da súa esposa Annabella Milbanke, muller de gran intelixencia e cultura. Pioneira da ciencia informática, ideou o primeiro programa informático, baseado na máquina analítica de Charles Babbage.

Ao ler o libro de Stewart, os non iniciados na materia comprendemos que a matemática é o produto da dedicación (ás veces obsesiva) de mentes privilexiadas de todas as procedencias do planeta, de todas as clases sociais e todas as épocas. Unha cura de humildade para os occidentais e para os que os que non valoran os coñecementos acumulados desde a Antigüidade, e unha advertencia aos que consideran que ás mulleres e aos máis desfavorecidos se lles debe impedir ou non deben ser apoiados para formarse intelectualmente.

cartas a

En Cartas a una joven matemática (Crítica, 2006): Stewart explica o que a el lle tivese gustado saber cando era estudante e logo investigador primeirizo.

 

This slideshow requires JavaScript.

   Ian Stewart fainos ver, ademais, aos lectores do seu máis que recomendable ensaio que todas estas extraordinarias ideas matemáticas están na base da tecnoloxía da que dispón a humanidade hoxe.

Búscao na Biblioteca!

Normas da Biblioteca

Karine Daisay 2

Ilustración de Karine Daisay

SILENCIO

   A Biblioteca é un lugar de estudo ou lectura, polo que é fundamental que haxa SILENCIO. O silencio é necesario para poder concentrarse en traballos académicos, na lectura ou no estudo.

   O profesorado encargado da Biblioteca ten toda a autoridade para impoñer as condicións de silencio, así como as demais normas de comportamento.

   Queda terminantemente prohibido comer, beber ou ter o móbil conectado.

   A Biblioteca é un espazo de asistencia voluntaria. En ningún caso é un sitio onde enviar os alumnos e as alumnas castigados nin  grupos que non estean acompañados do profesorado.

   Os alumnos e alumnas deberán anotarse na folla correspondente, que está dispoñible na Mesa de novidades, para utilizar os ordenadores, xogos ou calquera elemento audiovisual.

   Se un profesor/a leva un curso ou grupos numerosos para utilizar os fondos ou recursos, deberá encargarse de que manteñan o silencio necesario para non molestar os outros usuarios.

shhhhPaula_Bonet

Ilustración de Paula Bonet

HORARIO

      O horario de apertura estará exposto no exterior da Biblioteca e nas salas de profesorado.

   O profesorado encargado non deberá deixar a biblioteca desatendida.

   Se o profesorado encargado falta, a biblioteca permanecerá pechada.

   Nos cambios de clase, no caso de que haxa usuarios dentro, deberá deixarse a porta aberta.

Kyle-Thompson9

Fotografía de Kyle Thompson

LIBROS DE CONSULTA

   Teñen unha pegatina branca redonda e non se prestan. Cando se leven a clase ou a fotocopiar, o profesorado cubrirá a folla que está na carpeta de PRÉSTAMOS DO DÍA. Cando se devolvan, hai que anotar a hora de devolución.

27dcd8b57175c8e979cfc595aa9b8234

Ilustración de  Chiara Bautista

XOGOS

   Se se levan xogos da Biblioteca ás aulas, hai que anotar na carpeta PRÉSTAMOS DO DÍA que xogos son, por separado, e indicar, tamén por separado, se se devolveron e a que hora. Se se trata de varios xadreces, hai que anotar o número de xadreces que se levan.

   Hai que prestar especial coidado en que non se perdan pezas: a perda dunha soa peza inutiliza un xogo completo.

Chiara Bautista

Ilustración de Chiara Bautista

PRÉSTAMO DE LIBROS

   O préstamo dos libros é de 15 días, prorrogables por 7 días máis, excepto antes das vacacións; nese caso poderá levarse durante todo o período vacacional. Faise “préstamo de verán”, excepto ao alumnado que estea no último ano dos seus estudos.

  O alumnado pertencente ao Club de Lectura ten maior duración de préstamo (25 días) e unha prórroga de 15, ao igual que o profesorado do Equipo de apoio da Biblioteca.

   Os DVDs  prestaranse por 7 días e non poderán ser renovados.

O alumnado non poderá levar máis de 3 libros/DVDs, agás os que participen no Club de lectura e o profesorado do Equipo de apoio da Biblioteca, que poderán levar 5.

   O alumnado que se retrase no prazo de devolución perderá o dereito ao préstamo durante:

1. Tantos días como se demorou a devolución, se é a primeira vez.

2. O dobre deses días, se é a segunda vez.

3. O triplo deses días, se é a terceira vez.

4. A retirada do dereito ao préstamo poderá durar todo o curso se a persoa encargada da Biblioteca estima que as circunstancias son moi graves.

   Para buscar un libro utilizarase  o catálogo de fondos dos ordenadores.  Para localizalo, hai unha Guía da Biblioteca a disposición do alumnado na que se explica como facelo.

   O profesorado de garda de Biblioteca encargarase de xestionar os préstamos, renovacións e devolucións, que anotará  no programa informático de xestión (Meiga). Cando se devolvan libros ou películas, o profesorado encargarase de colocalos no seu sitio, procurando manter a orde de colocación dos libros.

   Libros non devoltos: serán reclamados e o alumnado moroso perderá o dereito temporal ao préstamo. Ademais, deberá comprar o libro (con preferencia da mesma editorial e edición), se o perdeu. En caso de que sexa imposible (porque está esgotado), deberá abonar a cantidade correspondente ao seu prezo. Se o alumnado se nega a calquera destas opcións, o Encargado da biblioteca, tendo en conta o valor do libro:

  1. resolverá non prestarlle libros ou películas á persoa por todo o curso.
  2. pasará informe a Xefatura de Estudos, coa cualificación de “Subtracción de material escolar”.

   Libros estragados

   Se o dano é pouco importante, considerarase unha falta leve e darase notificación ao Titor/a da alumna/o ou a Xefatura de Estudos. Se o deterioro é grave, a alumna/o deberá comprar o libro (na mesma editorial e edición) para substituílo. En caso de que sexa imposible substituílo, deberá pagar a cantidade correspondente ao seu prezo.

Léeme Paula Bonet e Amaia Crespo

Amaia Crespo e Paula Bonet

USO DOS ORDENADORES

   O uso de Internet está pensado para completar e mellorar a formación do alumnado. Por tanto, o profesorado encargado procurará, na medida do posible, que non se utilice para acceso a páxinas de contidos inadecuados (violencia, etc.), para xogos, para chatear ou redes sociais (Tuenti, etc.).

   Para usar os ordenadores hai que anotarse na folla que está na Mesa de novidades.

   As persoas integrantes da comunidade educativa que queiran usalos para fins didácticos, traballos, formación ou investigación terán preferencia de uso sobre as que os utilizan para outros fins.

   O tempo máximo será de 25 minutos. Se non hai demanda, a xuízo do profesorado encargado, poderá ampliarse ata 50 minutos.

   Só se permitirá unha persoa por ordenador (ou dúas se é para facer traballos escolares).

Elodie Nadreau

Ilustración de Elodie Nadreau (pódese premer na imaxe).

Moitas grazas por respectar as Normas da Biblioteca!

Narracións extraordinarias

O noso alumnado de 1º de ESO escribiu unhas narracións baseadas en códigos de invención misteriosa… Se queredes interpretalas, non teredes máis remedio que descifrar unhas mensaxes secretas.

Laura e o seu veciño

Nun lugar había unha nena chamada Laura, que tiña doce anos. Vivía nunha urbanización con moitas casas afastadas da cidade. Tiña un veciño moi raro. Chamábase Martín e tiña once anos. Laura sabía que Martín agochaba algo raro.

Un día fixéronse amigos, e Laura foi a casa del a xogar. Descubriu un código secreto , e nese momento ela soubo que Martín era extraterrestre. Entón empezaron a enviarse cartas con ese código. A primeira dicía así:

Ola, Martín:

Espero que teñas moi bo Nadal e que o pases moi ben estes días. E sei que vas ao teu planeta por nadal. Que o pases moi ben.

Moitos bicos, Laura.

Desde aquela mandábanse mensaxes todas as semanas.

Iria Sotelo Lourido (1º ESO C)

O billete

   Unha mañá de primavera, unha nena de oito anos paseaba coa súa nai polo parque. Ían comprar un par de bocadillos para xantar.
    De súpeto, unha lufada de vento levou voando o billete que a nai levaba na man. Nai e filla botaron a correr tras el.
   -Corre, filla, corre! -gritaba a nai-. Atrapa o diñeiro!
   Polo camiño, encontráronse con dous estraños seres, que andaban a falar nunha estraña lingua. Andrea dixo:

Andrea Pampín Rguez 1º B

   Óscar contestou sorrindo, sen entender nada. A súa compañeira marchou e el quedou triste.
   A nai e a nena acercáronse.
   -Ola. Como te chamas? -preguntoulle amablemente a rapaza.
   -Óscar –contestou o extraterrestre.
   -Que che pasou?
   -Hoxe, o meu irmán encontrou un billete e vaise de vacacións.
   -Nai, é o noso diñeiro! -exclamou a nena -. E agora, que comemos?
   -Teño unha idea –comentou o extraterrestre.
   Arrastrounas ata unha máquina de bocadillos, meteu a lingua por un oco e sacou catro bocadillos de xamón e queixo.
   Gardaron dous bocadillos para o día seguinte, despedíronse do seu novo amigo e dirixíronse ao mercado cun novo billete na man, encontrado nese preciso instante.

Andrea Lin Pampín Rodríguez (1º ESO B)

A nave

   Neste momento, trinta e nove de febreiro,está toda a nave, incluíndome a min, atrapada. A xente con familia están escribíndolles cartas. E a xente sen familia coma min está intentando solucionar o problema.

Silvia Cobos Treviño 1º A

   Nós sabemos que hai paracaídas, pero a esta altura non podemos saltar. Se ti les isto, ou estou morto e atopouse o meu diario, ou a mensaxe en código que mandei á base terrestre chegou e salvámonos todos.

Silvia Cobos Treviño (1º ESO A)

Laura e o seu veciño

   Nun lugar había unha nena chamada Laura, que tiña doce anos. Vivía nunha urbanización con moitas casas afastadas da cidade. Tiña un veciño moi raro. Chamábase Martín e tiña once anos. Laura sabía que Martín agochaba algo raro.

   Un día fixéranse amigos. Laura foi a casa de él a xogar. Descubriu un código secreto, e nese momento ela soubo que Martín era extraterrestre. Entón empezaron a enviarse cartas con ese código. A primeira foi así:

   Ola, Martín:

   Espero que teñas moi bo Nadal e que o pases moi ben estes días. E, se é que  vas ao teu planeta polo Nadal, que o pases moi ben.

   Moitos bicos, Laura.

   Desde aquela mandábanse mensaxes todas as semanas.

Iria Sotelo Lourido (1ºESO C)

Sabotaxe á amartizaxe

   Naquela noite ía ocorrer un dos feitos máis importantes das nosas vidas. Unha misión espacial tripulada por dúas astronautas europeas, na que colaboraban a NASA, a Unión Europea e Rusia; permitiría pisar por primeira vez na historia a superficie de Marte, o planeta vermello.

   O foguete Space 13 despegara nos Estados Unidos había tan só unha semana e tiña previsto amartizar, é dicir, aterrar en Marte na noite do 13 de marzo, que se convertería nun día histórico.

   Todo ía ben ata que se decataron de que había un infiltrado na cabina do vehículo. Era un ser verde e moi estraño.

Roberto Chamadoira Diz 1º A

   Tras unha longa discusión, chegaron a un acordo: os humanos poderían viaxar a Marte ,sempre e cando non danaran nin os marcianos nin o planeta.

   E, como ben dixen antes o 13 de marzo converteuse nun día histórico. O foguete Space 13 “amartizou” fronte a aquela inmensidade de vinte e dous quilómetros e medio de altura: o monte Olimpo.

Roberto Chamadoira Diz 1º ESO A

A miña amiga Carmen

   Había unha vez dúas nenas que o facían todo xuntas: xogaban ao baloncesto no mesmo equipo e estaban na mesma clase sentadas ao lado.

   O martes vinte e un de xuño tiñan adestramento e ían ir xuntas, despois de rematar as clases pola tarde. Cando as clases remataron, Marta, que así se chamaba a súa amiga, mandoulle unha mensaxe nun estraño código:

África Adrio González

-Ola, Carmen, hoxe vas a adestrar?

Si, empezamos ás oito -contestou Carmen.

-Moi ben -dixo Marta.

-Pois imos alá –contestou Carmen.

   As dúas amigas puxéronse en marcha cara ao pavillón, onde o seu adestrador e as súas compañeiras as agardaban. Polo camiño mercaron auga e merenda, porque non trouxeran. Cando o tiñan todo, seguiron o seu camiño cara ao pavillón. Nada máis chegar, foron ao vestiario para poñer a roupa deportiva e, cando remataron de xogar, foron cada unha a súa casa.

África Adrio González (1ºESO C)

Uns seres raros

   Había un neno, chamado Leo, que ía un día camiñando polo bosque. Atopou unha sombra e comezou a seguila, ata que veu que había outra e que cada vez había máis.

   Agochouse debaixo dun arbusto e decatouse de que as sombras eran en realidade uns seres raros. Asustouse e comezou a correr, pero era como se no fixese nada Comezou a asustarse e berrou, pero, antes de que puidese facer nada, apareceu outro ser e outro e outro. Rodeárono por completo.

   Atárono e levárono a súa guarida, que era nunha nave espacial. Decatouse, claro, de que non eran seres deste planeta. Que o que querían era conquistalo.

   Leo intentou desatarse pero déronse conta. Querían matalo, pero el díxolles:

   -Ola, que tal?

   -Ben, chao! -contestáronlle os seres raros.

   -Adeus -contestou Leo.

   Íano matar pero, cando se decatou, Leo xa non estaba atado: a charla déralle tempo para desatarse. Leo disparou e matou un, e outro, e así consecutivamente.

   Ao final, Leo salvouse e resultou que todo fora un soño: estaba soñando tan só que lle gustaban tanto as películas de animación que soñara cunha na que aparecía el, e era o protagonista.

   Á noite seguinte seguiu soñando, mais neste novo soño era un cabaleiro que cabalgaba polo salvaxe oeste, atopábase cuns xinetes do inferno e tamén do ceo. Pero el sempre era o protagonista.

   Salvo nun soño, en que o que gañaba era un señor moi rico.

Lucía Diz Quintáns (1º ESO C)

Que lle pasou ao 30 de febreiro?

   Esta é a historia de Nuala, unha rapaza de doce anos, moi curiosa e espabilada, á que lle encantaba a aventura. Vivía en Vinland, no piso 1º C dun edificio no centro da cidade. Nuala vivira naquel piso toda a súa vida co seu irmán Iago e cos seus pais, Paco e Margarita.

   Pero vaiamos ao importante. Era un 29 de febreiro de 2024. Só faltaba un día para que chegase o mes de marzo e Nuala, á que só lle gustan as cousas con lóxica, estaba pensando se algunha vez existira o día 30 dese mes, ou o porqué de que no calendario non puxesen todos os meses cos mesmos días. Foi ao cuarto do seu irmán e preguntoulle:

   -Iago, non che parece estraño que non haxa 30 de febreiro?

   -Anda, déixate de parvadas -contestou el-, que, como sigas buscando cousas sen lóxica, vaiche ir mal nos estudos.

   -Tes razón -contestoulle-, pero é que é moi intrigante. Terá que ter as súas causas.

   -Veña, vai estudar, que o día 1 de marzo temos un exame moi difícil -e púxose a ler na súa axenda.Carmen Portela Medraño !ª C

   -Vale, grazas -dixo Nuala- pero, un momento, se é mañá o exame e eu nin abrín o libro.

   -Pois bule -gritoulle Iago, mentres Nuala saía correndo do seu cuarto-. E non esquezas as páxinas 10 e 11, que tamén entran.

   Cando chegou ao seu cuarto viu dentro do seu caderno: había un papel que poñía:

   “30 de febreiro, misterio non resolto. Busca o símbolo de idea”.

   Ela rapidamente soubo que o símbolo de “idea” era a bombilla así que colleu unha lanterna. Apagou a luz, subiu á cadeira e mirou na lámpada do teito. Alí había algo. Colleuno: era un sobre branco cunha imaxe, mellor dito: unha imaxe cun número e cun símbolo. Poñía 30-2-1032: estraño, extravagante. Xusto falaba do 30 de febreiro dun ano do pasado!

   Colleu o seu ordenador e buscou “30-2-1032”. Apareceu, si. Era aquel símbolo pero presentaba sete raias. Un código, a data era un código. Nuala introduciu a data no asombroso símbolo.

   Todo pasou tan rápido: a realidade comezou cambiar. Tan rápido, que a Nuala non lle deu tempo a gritar nin a escapar da masa negra que a rodeaba e ía convertendo o seu acolledor cuarto nun espazo negro e denso no que non era quen de facer nada.

   De súpeto, diante súa apareceu un papel, máis ben un antigo pergamiño. E, ao ler o que aparecía escrito:

   “Se encontraches isto, significa que queres saber a historia do día 30 de febreiro. Pois comeza así. Era 29 de febreiro de 1032 e todos dicían que o 30 de febreiro dese ano ía ser o día mais desastroso xamais coñecido. O día do fin do mundo.

   A poboación non facía máis que lamentarse, os animais non eran capaces de facer os seus labores e os fortes guerreiros da corte tremían de medo. O rei, no seu castelo, pensaba, pensaba e só pensaba unha solución para o reino… E entón, o rei foi visitar o feiticeiro que, con sabias palabras, lle dixo: “Terás que sacrificarte para poder eliminar este día. Desaparecerás tanto física como mentalmente e ninguén te botará en falta”

   O rei non tiña nada que facer e aceptou. O mago fixo que o rei e que o día 30 de febreiro desaparecesen para sempre.

   PD: Eu era ese rei, que sacrifiquei a miña vida polos meus cidadáns e, de camiño para o inframundo, escribín isto para que alguén coma ti o encontrase. Garda o único que me queda.”

   Nuala, despois de ler a historia, gardou o sobre e púxose a estudar. Ela sempre levaría consigo o pergamiño. Por fin resolvera algún misterio, por fin vivira unha aventura.

Carmen Portela Medraño (1º ESO A)

A nota misteriosa

   Había unha vez unha nena chamada Nerea, á que lle encantaban os libros de misterio. Sempre estaba lendo e tiña unha colección enorme deles, polo que se podería dicir que era unha nena bastante intelixente. A pesar diso, de vez en cando facía algunha bobada e os seus pais castigábana sen ler durante unha semana. Pódeche parecer un castigo leve, pero para ela era a fin do mundo.

   Un día estaba na biblioteca, lendo un libro de misterio que collera nos andeis daquel lugar e, de súpeto, ao pasar unha folla do libro viu que dentro había un pequeno papel partido en catro. No papel poñía:

Nerea Vila Conde (1º ESO C)

   -Boas tardes! Chámome Óscar, e ti?

   Ela, sorprendida, respondeu ao papel dicindo:

   -Bos días! Eu me chámome Nerea.

   Sempre recibía novas mensaxes daquel misterioso personaxe, e quixo investigar quen era. Un día, cando a biblioteca xa pechara, a nena quedara esperando a que se fosen todos para poñer unhas cámaras e así ver quen lle escribía aquelas mensaxes.

   Ao día seguinte, pola tarde, foi á biblioteca e colleu o libro onde sempre deixaban as notas. Observou que lle escribira que quería quedar con ela para coñecérense mellor. Nerea foi intelixente e mirou as gravacións… Pero non atopou nada.

   Quedaron na entrada da biblioteca e a nena, como sempre, chegou antes, xa que era moi puntual e sempre quería presentarse antes ca os demais. Pero apareceu un home que lle era coñecido: era o seu pai. O home explicoulle que el fora o que lle estivera mandando aquelas mensaxes para que aprendese que nunca se pode un fiar dos descoñecidos. Nerea recibiu unha boa lección e xamais volveu a confiar cegamente en xente que non coñece.

Nerea Vila Conde 1º ESO C

A noite de Samaín

   Eran unha vez unhas nenas, Angela e María, moi rebeldes. Saíron da casa da casa ás escondidas e fóronse de acampada ao monte Ía tormenta e ademais era a noite de Samaín. Tiñan unha festa e, cando chegaron, o único que había eran cabezas cortadas no chan. Elas correron asustadas e metéronse na tenda de campaña.

   Ao día seguinte, as cabezas xa non estaban pero o que si que estaban eran unhas grandes testas, coma de home lobo. As nenas investigaron e investigaron pero non atoparon nada. Foron pola noite e o que encontraron foi o … chuchacabras.
Escaparon correndo e María díxolle á outra nena:

   -Hai que matalo xa.

   Entón Angela díxolle:

   -Vale.

    Colleron a escopeta que tiñan na tenda, disparáronlle e matárono.

   Agora as nenas nunca volverán a ser desobedientes e tampouco irán de acampada.

Martín Vilariño Ojea (1º ESO C)

Vinte e catro anos

   Era unha vez un home chamado Manolo, que se dedicaba a estudar a probabilidade da presenaa de extraterrestres na terra (PENT).

   Empezou aos 24 anos. Un día encontrou dúas mensaxes:

   E tras moitos, moitos e moitos anos, conseguiu descifralos: “Espero obter  unha boa nota. Sigue así e conseguiralo.”

   Así foi como descubriu que na terra había aliens camuflados como persoas. Dedicou outros dous quintos da súa vida, ata o deixou a súa muller porque se volveu louco, pero ao final encontrou o alien ou, como el o chamaba, F.D.V.I.N.I. Ao parecer o extraterrestre era en realidade o seu antigo compañeiro de investigación e gran amigo: Pedro López.

   Manolo plantouse na súa casa,  coa súa familia presente e díxolle, moi enfadado:

   -Pedro, non sei como lle chaman no teu planeta pero, aqui dicimos “traidor”! 

   -Manolo, non sei de que estás falando –respondeu Pedro, preocupado.

   -Ti es un alien. Apoiábasme e axudábasme pero en realidade estabas vixiándome.

   Pedro, impresionado polos avances de Manolo, díxolle:

   -É verdade, son un alien e estábate vixiando, pero agora convertécheste nunha verdadeira ameaza. Pedro alcanzou unha pistola que estaba no caixón da mesa e matou a Manolo. Logo chamou a policía e entregouse.

Adrián Pérez Rojas (1º ESO C)

O gato bromista

   Había una vez dúas nenas que se acababan de coñecer. Pero o que elas no sabían era que ían ser moi amigas e que ían vivir unha aventura que non tarde de verán na que as dúas nenas chamadas Lola e María, que estaban moi aburridas. Decidiron ir a tomar algo. Viron outras dúas nenas sentas ao seu lado decidiron ir coñecelas porque tiñan o presentimento de que ían ser moi boas amigas.

Sofía González Rodríguez 1º C

   -Ola.

   -Ola.

   – Como vos chamades?

   -Queredes tomar algo connosco?

   -¡Si!

   Foron xuntas  tomar un refresco, cando, de repente, empezaron a caer chuches do ceo. Todas se sorprenderon moitísimo. Ademais, despois empezaron a voar moitísimos loros, que estaban gritando OUTRA BROMA MÁIS DO GATO BROMISTA. Todas, nada máis escoitar aquilo, decidiron inventar que fora provocado por aquel que se chamaba O GATO BROMISTA.

   Descubriron que era un pequeno gato que se estaba dedicando a facer bromas por toda a cidade, e tíñano que impedir! Puxéronse mans á obra e confeccionaron un plan para poder impedir que aquel gato fixese mais bromas. Puxeron unha gran montaña de comida para gatos e, en cinco minutos, xa estaba alí. Convencérono para que non fixese máis trastadas e  el aceptou.

Sofía González Rodríguez (1º ESO C)

Un día extraordinario

   Érase unha vez unha rapaza e un rapaz que eran irmáns e querían ir ao monte. Un día a ver as estrelas con telescopio. Como non tiñan telescopio decidiron ir mercar un cos cartos que tiñan aforrados no peto.

   Cando foron á tenda viron que non lles chegaban os cartos. Eles, todos decepcionados, decidiron volver á súa casa, pero, inesperadamente, encontraron o seu avó polo camiño, quen lles regalou cincuenta euros.

   Os dous, moi contentos, decidiron volver á tenda a coller o telescopio. Pero, como agora lles sobraban os cartos, tamén mercaron unha lanterna.

   Ao chegaren a casa, como xa era tarde, súa nai preparoulles a cea e, despois de cear, deitáronse porque ao día seguinte ía chegar o gran día, o día de ir ao monte pola noite co telescopio. Estaban moi ilusionados!

   Chegou a noite. Emprenderon viaxe ao monte co seu telescopio, a súa lanterna e un pouco de comida e auga. Decidiron ir ao outeiro máis alto e despexado porque así mirarían mellor as estrelas. Acenderon a lanterna e montaron o telescopio.

Claudia Raposeiras Iglesias

   A rapaza deitouse na herba mirando as estrelas e o rapaz estaba de pé co telescopio.

   Ao cabo duns minutos, viron baixar cara alí unha nave alieníxena. Os nenos estaban cagados de medo. Os ovnis abriron a porta da nave e:

   -Como vos chamades?

   -Sofía e Pablo.

   -Vimos do espazo e queremos visitar este sitio tan marabilloso.

   -Vale, imos ensinárvolo.

   Empezaron o camiño e primeiro mostráronlles o bosque, que lles encantou, e logo foron á cidade, onde a xente pasou moito medo ao ver os alieníxenas. Tiveron que fuxir porque ía vir a policía. Volveron a nave, despedíronse e eles déronlles un cacho dun meteorito como recordo. E fuxiron de alí cara ao espazo.

   Os nenos, ao chegar a casa, cearon e contáronlles aos seus pais a aventura que viviran.

Claudia Raposeiras Iglesias (1º ESO C)

A carta

   Un tranquilo día, Rosa camiñaba polo parque tranquilamente, cando ollou uns papeis no chan. Leunos. Parecían escritos nun código secreto. Cerca deles había outra folla co que parecía ser o significado de cada unha desas claves. Tardou un pouco en comprendelos, pero, cando deu coa solución, estrañouse ao ver o contido. Poñía:

   “Xa sabes que mañá é o meu aniversario! 12. Asinado: eu!”

   Iso era o primeiro. O segundo parecía unha resposta, e resultou que realmente o era. Poñía:

   “Siiiiiiii! Xa mo dixeches onte e antonte… Da túa bf preferida. Marta”

   A Rosa resultáranlle familiares eses textos. E así era: esas cartas enviáranas  unha amiga e mais ela había xa bastante tempo.

   Rosa recordaba agora con nostalxia a amiga e as cartas que se mandaran. Tamén recordaba que as agocharan cando eran nenas e que fixeran un mapa para atopalas cando fosen maiores.

Daniela González Méndez (1º ESO C)

Sabela López García

Sabela López García (1º ESO B)

Miguel Pazos Parada 1º C

Miguel Pazos Parada (1º ESO C)

Huda El Adrani Abibou 1º A

Huda El Adrani Abibou (1º ESO A)

Marta Picallo Rguez 1º C

Marta Picallo Rodríguez (1º ESO C)

 

Sabela Paz Touriño (1º ESO B)

Sabela Paz Touriño (1º ESO B)

Poemas nonsense

O noso alumnado de 1º de ESO compuxo e ilustrou estes simpatiquísimos poemas, ao estilo dos limericks de Edward Lear.

Edward_Lear_self-caricature
Autorretrato caricaturesco de Edward Lear (1870)

   Edward Lear (1812-1888) foi un escritor, ilustrador e músico inglés coñecido pola súa poesía absurda e os seus limericks (poesías humorísticas breves, de cinco liñas, nas que os dous primeiros versos e o último riman).

A 5th Edition of Edward Lear's Nonsense Botany and Nonsense Alphabets, 1889

Quinta edición de Nonsense Botany and Nonsense Alphabets, de Edward Lear (1889)

Esperamos que vos gusten!

nonsense-alphabets-by-edward-lear-british-library

A nonsense alphabets (Edward Lear)

A eiruga

Era unha eiruga
que tiña moita fermosura
é comía moita leituga.
Pero a fermosura rematou
e a eiruga engordou.
-Pois eu véxome bela,
e convertereime
nunha fermosa paxarela!
-Paxareliña gordocha
(coma unha rocha,
mais sen tocha), quéresme?
Por que te converteches
nunha bolboreta e volviches
a ser fermosa?
-Tes razón, era mellor sendo eiruga.
Sen patas, parecerei unha rata.

Sofía González Rodríguez e Claudia Raposeiras Iglesias (1º ESO C)

Claudia Raposeiras Iglesias e Sofía González Rodríguez

Ilustración de Sofía González Rodríguez e Claudia Raposeiras Iglesias

A libreta

Era unha libreta

a un nariz pegada.

E un bolígrafo

pegado a un polígrafo.

Deulle unha patada:

“Ai, ai, ai -dixo-

Que dano me fixeches!”

Aimane Nichami (1ª ESO A)

A eiruga e a lúa

Era unha eiruga,

que comía leituga,

e vía a lúa,

desde a casa súa.

Era unha eiruga,

que comía moita verdura,

e converteuse nunha bolboreta.

“Quixera unha peseta,

para comprar unha motoreta.”

E foi a Valencia.

Iria Sotelo Lourido e Brais Pereira Iriarte (1ºESO C)

Brais Pereira Iriarte e Iria Sotelo Lourido

Ilustración de Brais Pereira Iriarte e Iria Sotelo Lourido

A cuza

Era unha cadela

que ía sen trela,

porque non lle gustaba

que tirasen dela.

Ainoha Rios Ibáñez (1ºESO A)

O remuíño e o regato

Era un regato

de auga cristalina,

(que regato abaixo baixa

ou regato abaixo sobe?)

e agora moi lento móvese.

Remuíño, remuíño,

xira sen parar,

auga move e move

e o regato vaise tragar.

Onde estará o rego?

No interior do remuíño

que xira sen parar.

Andrea Lin Pampín Rodríguez e Óscar López Parada (1º ESO B)

Andrea e Oscar 1º B

Ilustración de Andrea Lin Pampín Rodríguez e Óscar López Parada

A centola

Era unha centola

á que lle gustaba moito a cebola.

Tiña moitos amigos,

pero prefería estar soa.

David Martínez Escudeiro e Noelia Fernández Barreiro (1º ESO A)

David Martínez Escudeiro e Noeli Fdez Barreiro 1º ESO a

Ilustración de David Martínez Escudeiro e Noelia Fdez Barreiro (1º ESO A)

O bidueiro e o castiñeiro

Eráse un bidueiro,

e, cun soplo moi lixeiro,

caeu nun castiñeiro

que era moi groseiro.

“Que fas, home, que fas?”, dixo,

“Como non te movas,

voute mandar ao lixo.”

Tirsa Fernanda López Obregón e Emma Gallego Álvarez (1º ESO A)

Tirsa de Emma

Ilustración de Tirsa Fernanda López Obregón e Emma Gallego Álvarez

A mazá e o saco

Era unha mazá

con patas de ra

e bico de sapo

que ás costas levaba

un gran saco.

Era un saco

que tiña un buraco

polo que escapaba un rato

Sera que o rato…

tiña fame?

(É que non comera hoxe).

Carmen Blanco Paratcha (1º ESO B)

Carmen Blanco Paratcha

Ilustración de Carmen Blanco Paratcha

A arañeira

Era unha arañeira,

no medio da bañeira.

Vivía na casa

da súa tía,

que era unha señora

que non daba pé

con bóla.

Era pesada e

un pouco mandona.

Unha tarde,

saíu a pasear

e non a volveron ver máis.

Noa Ogando Sartier e Sabela López García (1ºESO B)

Noa Ogando Sartier e Sabela López García

Ilustración de Noa Ogando Sartier e Sabela López García

A paxarela

Era unha paxarela

bonita e colorida

que voaba nunha avioneta.

Falloulle o  motor

 e caeu por estribor.

Uxía Silva Ruibal e Anira Vilaboa Cagigao (1º ESO A)

Anira Vilaboa Cagigao e Uxía Silva Ruibal 1º A

Ilustración de Uxía Silva Ruibal e Anira Vilaboa Cagigao

A paisaxe

Eráse unha rocha preto dun río,

rodeada dos árbores e flores xa florecidas.

Un día, o sol resplandecente iluminaba

un belo río cristalino.

Os peixes saltaban e xogaban.

Ao chegar a noite as estrelas iluminaban

un camiño moi deslumbrante.

No río os mouchos sairon voar na natureza.

Sarah Ansah (1º ESO B)

A eiruga leituga

Era unha eiruga,
que comía leituga
pero non tomate,
porque non o atopase.
Pero aínda que eu fracase,
meu fillo un poderá atopar.
Pero o fillo só durmía,
e na súa crisálide soñaba
con verzas e fabas.
No seu soño moito comía e medraba.

Adrián Pérez Rojas (1º ESO C)

Adrián Pérez Rojas

Ilustración de Adrián Pérez Rojas

Era un golfiño

Era un golfiño

e ao neno deulle un biquiño

(o neno sabíao

porque era adiviño).

Pero chegou a balea,

que era moi fea,

e, para espantala,

ocorréuselles unha idea:

“Leva ti a miña tea,

que proviña da raíz indoeuropea,

pero é de mala calidade

e logo se estropea”.

Candela Mosteiro Gómez e Melibea del Carmen Millán Ambroa (1º ESO B)

Candela Mosteiro Gómez e Melibea Millán Ambroa

Ilustración de Candela Mosteiro Gómez e Melibea del Carmen Millán Ambroa

Había unha eiruga

Había unha eiruga,

máis grande que unha leituga,

que quería saír á rúa

e xogar coa súa amiga a tartaruga.

Pero había un problema:

a súa amiga quedou muda.

Así que foron ao médico

a pedirlle algunha axuda.

Paula Pereira Besada e Manuel Péon Fernández (1º ESO C)

Paula Pereira Besada e Manuel Peón Fernández (1º ESO C)

Ilustración de Paula Pereira Besada e Manuel Péon Fernández

Era unha eiruga

Era unha eiruga

á que lle gusta a leituga.

Era unha crisálide

da cor do mel.

Era unha bolboreta

fina coma papel.

Paula González Díaz e Laura García Iglesias (1º ESO C)

Paula González Díaz e Laura García Iglesia

Ilustración de Paula González Díaz e Laura García Iglesias

A tarántula

Era unha tarántula

un pouco mareada,

que resultou abraiada

cando viu unha carátula

de cor azulada.

Sara González Almuiña e Desiree Fernández Ortiz (1º ESO B)

Desiree Fernández Ortiz e Sara González Almuiña 1º ESO B

Ilustración de  Sara González Almuiña e Desiree Fernández Ortiz

A eiruga

Era unha eiruga
que tiña unha verruga
e quería a unha tartaruga.
Sen ser correspondida,
quitouse a vida,
porque estaba moi aburrida.
Pero resucitou,
comendo un melón,
con grande ilusión.
“Ai, que melón tan rico!”
dicía a eiruga,
mentres abría o bico.
“Agora quero un sandía”
dicía, moi aburrida,
facéndose xa cansina.
Desgustouse un montón
e comeu un gran xamón,
despois doutro melón.
Agora xa estaba farta
de comer tanta tarta,
quedouse na súa cama.
Marta Picallo Rodríquez e Daniela González Méndez (1ºESO C)

Marta Picallo Rodríguez e Daniela González Méndez

Ilustración de Marta Picallo Rodríguez e Daniela González Méndez

A eiruga con anemia

Era unha eiruga

que comía unha leituga

no medio da rúa.

A leituga

era moi miúda

e tamén unha ricura.

Tan pequena era

que vivía na eira

e tiña anemia.

Eu alimenteina

e crieina

na pereira.

Dáballe paseos

e tamén besuqueos

no recreo.

Miña eiruga anémica,

cunha voz anxélica

e á herba alérxica.

Aquela fermosura

era todo tenrura

e unha lindura.

A eiruga cambiou,

en bolboreta apareceu

e, quen se alegrou? “Eu”.

Ao final decidiu a morte

tirándose dunha ponte

ás oito da noite.

Logo resucitou,

despertou

e voou.

Fátima Pérez Trigás e Lucía Diz Quintáns (1º ESO C)

Fátima Pérez Trigás e Lucía Diz Quintas1º C

Ilustración de Fátima Pérez Trigás e Lucía Diz Quintáns

O ratiño

Era un ratiño,

un só, e moi pequeniño,

que andaba a pasear

pola beira do mar.

Pasou o tempo

e xa anoitecía.

O rato estaba canso

de camiñar todo o día.

Volveu para casa,

ceou e foi durmir,

para o día seguinte

o camiño poder seguir.

Sabela Paz Touriño e Shennia Rodríguez Montero (1º ESO B)

Sabela Paz e Shennia

Ilustración de Sabela Paz Touriño e Shennia Rodríguez Montero 

A serpe

Era unha serpe,

que sempre paseaba

e sempre envelenaba.

Comendo un sapiño,

comeuno enteiriño,

incluíndo os osiños.

David Coego Raña e Ariadne Castro Redondo (1º ESO B)

Ariadne Castro Redondo e David Coego Raña (1º ESO B)

Ilustración de David Coego Raña e Ariadne Castro Redondo

O castiñeiro

Era un castiñeiro

que non tiña castañas

e encontrábase

no cume dunha montaña.

Era unha pereira,

na aba da montaña,

sen follas no outono.

Andrea Losada Ogando e Lorena Amoedo Dopazo (1º ESO A)

Lorena Amoedo Pazo e Andrea Losada Ogando 1ºA

Ilustración de Andrea Losada Ogando e Lorena Amoedo Dopazo

A  bolboreta

Era unha larva e,

despois, un verme,

que na terra escarva.

Xuntos, mais non revoltos,

coméronse uns os outros.

O verme sobreviviu

e en bolboreta se converteu.

Tan bonita era

a bolboreta,

que deixou mareado

a todo o planeta.

Ana Remiseiro Chaves e Huda El Adrani Abibou (1º ESO A)

Huda El Adrani e Ana Remiseiro Chaves

Ilustración de Ana Remiseiro Chaves e Huda El Adrani Abibou

As tres eirugas

Era unha eiruga

dun enorme tanque

e dunha cor elegante.

Era outra eiruga,

a que muda de pel,

come herba

e vólvese a esconder.

Era unha eiruga

que se converteu

nunha bolboreta

e voaba

coma unha avioneta.

Miguel Pazos Parada e Agustín Ezequiel Borel Fentanes (1º ESO C)

Agustín e Miguel

Ilustración de Miguel Pazos Parada e Agustín Ezequiel Borel Fentanes

A Pombiruga

Era unha eiruga,

fermosa e pequena,

que comía leituga

un día de pena.

Abriu un estante

onde algo a esperaba:

unha estaña sorpresa

chea de maxia.

Unha variña de buxo

(non é ningunha broma).

Colleuna alegremente,

pois quería ser unha pomba.

Caramba, digo, “caromba!”:

a eiruga converteuse en pomba.

O soño fíxose realidade:

agora xa era unha ave.

Quen sabe?

Sería aquilo verdade?

Ou sería un deses contos de fadas

nos que, ás veces, ela pensaba?

Carmen portela Medraño e África Adrio Rodríguez (1ºESO C)

África Adrio González e Carmen Portela Medraño2

Ilustración de Carmen portela Medraño e África Adrio Rodríguez

A crisálide

Era unha crisálide

dunha estraña bolboreta.

De súpeto, chegou un avespón

que parecía doutro planeta.

A bolboreta, asustada,

saíu da súa pupa.

O avespón intentou picala

pero tan só conseguiu espantala.

A bolboreta fuxiu,

voou cara á luz do Sol,

atopou un caracol

e xogaron ao voleibol.

Silvia Cobos Treviño e Roberto Chamadoira Diz (1º ESO A)

Silvia Cobos Treviño e Roberto Chamadoira Diz (1º ESO A)

Ilustración de Silvia Cobos Treviño e Roberto Chamadoira Diz 

A araña

Era unha araña

montada nunha piraña.

Cando saíu do río,

tiña moito frío.

Volveu a entrar

e volveu a arrasar.

Elías Fahmi Aboufaris (1º ESO A)

Elías Fahmi (1º ESO A)

Os amigos da montaña

Era unha vella do caldo

que vivía no faldo.

E a súa veciña, a bolboreta,

vivía nunha caseta.

Foron ao cume da montaña

visitar a súa amiga a araña.

E xogaron ao parchís

coa súa amiga a perdiz.

Marina Cascallar Redondo e Uxía Areses Vázquez (1º ESO A)

Marina Cascallar Redondo e Uxía Aresea

Ilustración de Marina Cascallar Redondo e Uxía Areses Vázquez

A eiruga e a bolboreta

Era unha eiruga,

que creceu e creceu

e comeu moita leituga.

Era tan enorme…

Converteuse en bolboreta

demasiado deforme.

Vou facer un informe:

A bolboreta voou

e foi explorar:

“O mundo que me rodea

tíñalo que mirar.”

Todo lle gustaba,

o mundo lle encantaba

e viaxaba, ilusionada

con cada paso que daba.

Mais pegou un tropezón

e quitóuselle a ilusión

de voar polo ceo

como un fermoso avión.

Así que sentou no chan

e viu o tempo pasar.

Quedou durmida no sofá

e un soño viu pasar.

Nerea Vila Conde e Óscar Rodríguez Dobarro 1º ESO C

Nerea Vila Conde e Óscar Rodríguez Dobarro

Ilustración de Nerea Vila Conde e Óscar Rodríguez Dobarro